poniedziałek, 3 maja 2010

środa, 28 kwietnia 2010

Pragnienie

Sobie jechałam wczoraj do Wrocławia. W tę i nazad :DDDD

Podróż "tam" przyjemną miałam bardzo: wsiadłam najpierw do przedziału, w którym facet przy oknie kopcił papierocha i szybko uciekłam. Następny przedział był prawie pusty, nie licząc Starszego Pana (81 lat) z Psem. Pies odstraszył wszystkich prócz mnie :DDDD I tak sobie siedzieliśmy i gadaliśmy przez dwie godziny, a w przerwach miziałam psa i było mi przyjemnie, choć Pan był bardzo smutny: został na świecie tylko ze swoim Zwierzakiem. Ale mogłam sobie posłuchać co Stary Człowiek ma do powiedzenia i mam wrażenie, że Panu też było miło, bo ktoś go słuchał. 

Ale nie o tym chciałam pisać. Chciałam pisać o tym, że z wrażenia zapomniałam zabrać z auta wodę (unikam podróżowania środkami komunikacji publicznej od czasu jak wszyscy zaczęli w pociągach alienować się społecznie, pochyleni nad laptopami, czego doświadczyłam wracając).

Jechałam i cierpiałam katusze pragnienia. Usychałam, jak moje badyle w ogrodzie, normalnie. I przypomniałam sobie afrykański zwyczaj, który spodobał  mi się szaleńczo: naczynia z wodą dla spragnionych podróżujących. W Aleksandrii i w Kairze, na każdej uliczce, była przynajmniej jedna wnęka lub stojak z glinianymi amforkami lub dzbanami z wodą. Z naszego punktu widzenia, to koszmarnie niehigieniczne, ale to nieważne: najważniejsze jest to, że zdarzyło mi się tylko raz (a sprawdzałam z ciekawości niemal wszystkie), że w naczyniach nie było wody. Szkoda, że nas stać tylko na symboliczny dodatkowy talerz w Boże Narodzenie.



Chłopiec (chyba sudański uciekinier) pijący wodę - tam naprawdę ten zwyczaj żyje.

Mężczyzna obok amforek pali z kolegami swoją popołudniową sziszę, a na rowerze stojącym obok właśnie przyjechał :)
I popatrzcie jak są zapisywane rachunki na ścianie przy wejściu :)

Mężczyzna w meczecie napełnia właśnie naczynia świeżą woda dla pielgrzymów.

A to tak na koniec: złożone, podeszwami do wewnątrz, sandały - żeby brud, zło, nieczystość z zewnątrz nie kalały świętego miejsca.

piątek, 23 kwietnia 2010

Wiosny wątpliwe uroki

A z wiosną kwiatki, motylki, ptaszki, pączuszki na badylkach i takie tam i............. matura.

A co za tym idzie imprezka Średniej Świnki w moim odzyskiwanym ogrodzie!!!!!! I ognisko!!!!!!!!!!! I granie w piłkę!!!!!!! I - cholera - latanie po moich serduszkach, czosnku niedźwiedzim i kokoryczkach!!!!!!!!!!!!!!

A co za tym idzie - wyszłam na nietolerancyjna jędzę. Trudno - nie cierpię jak ktoś łazi po moich kokoryczkach  i przylaszczkach. Złe się we mnie budzi! Zdzierżę pawia na grządce (paw - w każdej swej postaci - dla roślinek niegroźny - przynajmniej nie bardzo), ale ślad buta w moim biednym zielsku to stanowczo za dużo. Liczyłam, że w tym roku zakwitną - wypada, że jednak nie :((((((


Siedzę teraz wściekła i przerażona przed kompem, słucham (ale staram się nie słyszeć) techno, i podsłuchuję konwersację (jeszcze się odbywa) i cieszę się (słuchając tekstów), że nie mam już osiemnastu lat :DDDDDD

Co ja mam?

Ale znaleziska dokonałam. Przypadkiem całkiem. Wczoraj.

Otóż znalazłam blog i  Skład Papieru Japońskiego MOLIGAMI  :DDDDDD

I oszalałam :D I kupiłam sobie już coś ślicznego, a jak wykorzystam, to zrobię zdjęcia typu "before & after" i pokaże co wydłubałam :D

poniedziałek, 19 kwietnia 2010

Aleksandria 2


Jeden z aleksandryjskich meczetów.

Normalny widok na aleksandryjskiej ulicy: zardzewiałe rowery w zardzewiałych bramach - różnica między Aleksandrią a Kairem polega na tym, że w Kairze nie ma....rdzy - jest za sucho :D



Szisze w ulicznej palarni - takie prawdziwe, jakie palą wieczorami mężczyźni,

a to szisze dla turystów.

Popołudniowy rytuał.

Sprawczyni podróży

Jestem świnia :D, ale w końcu kim może być Mama Trzech Świnek :DDDDD

A tak serio, to nie przedstawiłam Sprawczyni Przygód:

Ta ładna, malutka kobietka, to Sławka - moja Przyjaciółka jeszcze z czasów liceum. To ona wytrwale pokazywała mi Kair i Aleksandrię i zmusiła mnie do wyjazdu - jestem Ci za to Sławko bardzo, bardzo wdzięczna :).

Jak chcecie się dowiedzieć o Sławce czegoś więcej, to zajrzyjcie tutaj.