poniedziałek, 7 czerwca 2010

Bajka o bezdzietnej Kurze

Bajka zapoczątkowana amokiem prewielkanocnym, napisana w pijanym widzie, po upieczeniu kolejnej porcji ciast i wyzłoceniu entego jajka :DDDDD

Bajka o bezdzietnej Kurze
Pewna kura nie mogła mieć jajka, a co za tym idzie nie miała też kurcząt.

Inne kury, oprowadzały swoje żólte pisklęta, a Pani Kura...... zazdrościła. Jej instynkt macierzyński rósł coraz bardziej i bardziej. Tak bardzo pragnęła zostać kwoką...



Pewnego dnia, przechadzając się między pokrzywami (to podobno zdrowe dla przyszłych kurzych matek), za stodołą,  znalazła... JAJO.

JAJO było wielkie - pięć razy większe od Kury. I cętkowane. „Jest do mnie taaaaaakie podobne - JAJO w sam raz dla mnie. Kocham je.” - pomyślała. Odtąd dbała o nie jak umiała najlepiej: pilnowała, żeby JAJU było zawsze ciepło i nawet gdakała mu ko-ko-kołysanki na dobranoc.


Minęła wiosna. I lato. A JAJO czekało. Czekała też cierpliwie Pani Kura. Inne kurze matki zaczęły już o niej plotkować, ale nasza kura była bardzo uparta -  w końcu czekała na swoje jajo tyle czasu. I doczekała się.

JAJO zaczęło drżeć.

I pękać.

Ze środka dobiegało cichutkie kwilenie: groooook- groooook!

Kura z wrażenia biegała wokół. Szalała z niepokoju. Aż w końcu JAJO... PĘKŁO!

A ze środka wyjrzała ... głowa. Zielona jak wiosenny szczypiorek! Za głową pojawiła się dluuuuuuuuga szyja. Kura oniemiała - stała jak wryta i patrzyła w osłupieniu. Po chwili, z jaja, wychyliła się druga głowa! Tego było dla kury za wiele: padła zemdlona.

CDN - mam nadzieje :DDDDD

wtorek, 1 czerwca 2010

Gryllus campestris

......... a  może Acheta domesticus? 

W każdym razie świerszcz. A właściwie świerszczyk. A tak dokładnie „Świerszczyk” :DDDDD A w najnowszym numerze MÓJ WŁASNY MALUNEK :DDDDD Do pięknego wiersza Pani Natalii Usenko :DDDD


Normalnie spuchłam z dumy :DDDDD Od jutra znowu chodzę na siłownię :DDDDDDDD

Mari Girgis

... czyli wszystkie wcielenia Świętego Jerzego.

W dzielnicy koptyjskiej, do której pojechałyśmy pewnego dnia ze Sławką,  zaskoczyła mnie ilość przedstawień tego świętego. Ma tam nawet swoją ulicę. We wszystkich zresztą koptyjskich kościołach Święty Jerzy atakował smoka - zawsze konno i zawsze włócznią. Zastanawia mnie dlaczego właśnie on jest tak często przedstawiany? Dlaczego Koptowie darzą go taką estymą?


Zwykle mordercze zapędy Świętego Girgisa, to ikony, obrazy albo hafty, ale czasem bywają i takie niezwykłe wizerunki :)


Ale bywa i tak, że święty zabójca po prostu strzeże spokojnego snu :D I myślę sobie, że dziś zwalcza te smoki, które gnieżdżą się w naszych głowach.

Ten Pan poniżej usnął dokładnie pod figurką Świętego Jerzego :) Jak robiłam mu zdjęcie zbiegli się wszyscy koptyjscy turyści i okropnie ich ubawiło, że wolę jego niż świętego :DDDDD

czwartek, 27 maja 2010

Uprzejmie informuję...

... że jestem już w domu.

Przez moment mnie nie było. Przemieściłam się na drugi koniec Polski, żeby poużywać aparatu :DDD, bo na miejscu nie można :DDDDD

Aparatu używałam na Polesiu. W okolicach Włodawy.

Z miernym skutkiem, jednakowoż z rosnącą przyjemnością. Nie zraziły mnie do  tej, prawie zapomnianej, czynności awarie (3) samochodu, poważne obrażenia ciała (wywołane przez meszki) ani wylewająca Wisła, którą, jednak, w ostatniej chwili udało nam się przejechać na wysokości Puław. Z tych trzech wątpliwych atrakcji najbardziej uciążliwe okazały się meszki, bo wspomniane obrażenia (już na skutek działań własnych - czytaj „uporczywe drapanie”) spowodowały niemożność włożenia jakiegokolwiek obuwia, że o skarpetkach nie wspomnę :DDDDDDDD

Działania „na głodzie” powodują, że człowiek pstryka zdjęcia po godzinie 22.00 zmuszając aparat do zwolnienia migawki po 30 sekundach :DDDDD

Na szczęście panowie w łódce palili papierosy - inaczej nawet nie zauważyłabym ich.

Dalsze efekty „wygłodzenia” :DDD czyli pstryki nocne sprzed drzwi domku.

 Kolorki poranne.

Świt wstawał po białoruskiej stronie Bugu :DDDDD

 Czy już wspominałam, że uwielbiam kicz? :DDDDDD Serio :DDDDD A tak poważnie, to było naprawdę tak ,  że aż bolały zęby :DDDDD

Chociaż przede wszystkim było... mokro.

Albo jeszcze mokrzej.

Zielska wszelkiego było w bród,

a większość rosła w wodzie. Ta urocza roślinka, ma prześliczną nazwę - wielkie brawa dla botanika, który nadał jej polskie imię - okrężnica bagienna :DDDDDD Chyba wolę łacińską: hottonia palustris.

Jedno zielsko bierze początek z błotka, a inne kończy w błocie.

W przerwach między włóczeniem się po bagienkach, zalanych łęgach i karmieniem meszek odwiedzaliśmy, na przykład, śliczne cerkwie.



Powód amoku - bezkresne łany wełnianki.

Wełnianka w masie jest śliczna.  Tak śliczna, że można dać się pożreć meszkom żywcem. Człowiek ma ochotę rzucić się w nią całym ciałem. W masę leciutkich puszków jak miniaturowe chmurki. Tylko, że to byłby błąd, zakończony w najlepszym przypadku plaśnięciem brzuchem w burą wodę, albo w ...kupę łosia :DDDDDDDDD

Wełnianka uzależnia :DDDDD


Na życzenie Doroty umieszczam jeszcze kilka zdjęć wełnianki - wprawdzie nie z pleneru poleskiego tylko roztoczańskiego i w dodatku sprzed dwóch lat, ale aktualne foty niewiele różnią się od tego co powyżej. Poza tym wyraźnie widać różnice w budowie samej trawki.



 



wtorek, 18 maja 2010

Dzień Niezapominajki

... i, jak co roku, imieniny Zofii.

Wybaczcie Moje Kochane Zofie - nie złożyłam Wam życzeń nie dlatego, że zapomniałam - po prostu moja Zofia czyli Świnka Skarbonka świętowała swój Wielki Dzień i zabrakło mi czasu na cokolwiek.

Dlatego dziś przyjmijcie ode mnie uściski, ucałunki i serdeczne życzenia zawsze błękitnego nieba :)



"Tatuś, nooooooo" :DDDDDDDDDDDDDD

sobota, 8 maja 2010

Do Wenecji.....

... nie wybieram się, choć bardzo bym chciała.

Czasem - nawet często - wybieram się za to w ogóle do Włoch.  Droga wiedzie tędy - zapraszam :).

Chciałabym zobaczyć wyspę koronczarek - Burano. Popatrzeć jak dłońmi wiążą czary - koronki. Ale jeszcze bardziej chciałabym zobaczyć szklarzy, a właściwie hutników szkła z Murano. Oni też są czarodziejami - wydmuchują w  płynne szkło swoje dusze i z bezkształtnej, gorącej masy stwarzają fantastyczne przedmioty godne wróżek. Może kiedyś uda mi się tam pojechać? Na razie maluję sobie obrazki :DDDDD

środa, 5 maja 2010

Słów kilka

W antrejce na ryczce stały pyry w tytce.
Przyszła niuda, wpucła pyry, a w wymborku myła giry :DDDDDD

Szacun dla tych co nie z Poznania i okolic, a zrozumieją :DDDD
A teraz zzuwam papcie z girów, zakładam cwyter, myje sznupę i wycieram kluber i zasuwam do sklepu - muszę szpeknąć czy są redyski, a chłop do tego chciał jeszcze szneki z glancem. No i muszę jeszcze pamiętać żeby śwignąć gemylę do kibla, bo mi kejtry znowu po chacie rozniosą :DDDDDDDDD