To i owo, czyli rzeczy różne i inne

Całuśny miesiąc :D

2012-01-31T23:35:00.002+01:00

Czyli luty :D

Dlaczego całuśny? Wcale nie z powodu Walentynek, których nie honoruję - raczej z powodu urodzin Kochanego Tatusia :D

Luty zaczął się też tutaj - warto sobie zajrzeć - ja zaglądam :D

A tu, ciachnięta, wersja prywatna bannera :D

Wieści z księżyca

2012-01-27T16:11:00.002+01:00

Normalnie kosmos.

Właściwie, to nienormalnie, ale mniejsza o to. Po prostu czasem sobie myślę, że fajnie byłoby zamieszkać na księżycu. Bo tu, na ziemi, jest większy kosmos niż tam - na księżycu. I tak sobie myślę, że kosmici nie stwarzają sobie i innym sztucznych problemów, bo (mam nadzieję), że wiedzą co jest ważne.

No. To sobie ponarzekałam :D

Hm, właściwie to my żyjemy w kosmosie :) Ciekawe, że egzotyczne jest zawsze to, co jest całkiem inne niż to, co znamy :DDDDDDDDDDDDDD O sobie nie myślimy, że jesteśmy egzotyczni :DDDDDDDDDDD Może czasem warto tak o sobie pomyśleć?

Tutaj stoi:

egzotyczny właściwy krajom obcym i dalekim, o odmiennym klimacie i osobliwych obyczajach; niezwykły, cudaczny, cudzoziemski, zamorski; pełen egzotyki. Etym. - gr. eksōtikos 'obcy; cudzoziemski' - czyli, że my też bywamy cudaczni :DDDDDDDDDDDDDDDD

Jestem pokręcona - czas przewietrzyć mózg :DDDDDDDDDDDD

Będzie się działo

2012-01-18T16:32:00.046+01:00

Tutaj :D

I ja też będę bawić się z dziećmi. Więc jeśli ktoś z Was mieszka w Łodzi lub okolicy, albo będzie zaglądać do Łodzi spontanicznie, to zapraszam 5 lutego o 12.00 :)

A to mój wkład do programu :)

Ptapty w głowie

2012-01-17T14:02:00.002+01:00

Zmęczyłam się.

A co robi człowiek zmęczony malowaniem?

Rysuje :DDDDDDDD

Fajnie byłoby mieć skrzydła - no nie? I tak sobie leeeeeecieć nie myśląc o niczym innym jak tylko o lataniu. I móc odlecieć do ciepłych krajów. Albo chociaż cieplejszych.

Albo choćby tylko ..... jaśniejszych :D

Sen post sylwestrowy

2012-01-12T00:57:00.002+01:00

Tak - zdaję sobie sprawę z tego, że Sylwester był już dawno, dawno temu. Ale co tam - i tak napiszę co mi się przyśniło chyba dwa dni po nim.

Otóż śniłam o mieście. W nocy.

Poznań to był. Mokry po deszczu i najwyraźniej śniłam o nocy sywestrowej, bo nad budynkami w centrum miasta strzelały fajerwerki. Całe mnóstwo.

Ziiiiiiiiiiiiiii! I strzał!

Szuuuuuuuuuuuuuuuuuuuufffffffffffffffffffff! I wybuch!

I nagle, pomału, spomiędzy kamienic wylazła ............. kura.

Całkiem czarna, błyszcząca, w cętki jak karnawałowy brokat albo drobne gwiazdki. Ogromna! I zaczęła ta kura zżerać te rozpryskujące się sztuczne ognie! Cyk! Cyk! Jedno po drugim, maleńkie światełka znikały w kurzym dziobie! I gwiazdami też nie gardziła!

Przyjrzałam się dokładniej (w końcu to mój własny sen) i zobaczyłam, że te iskierki, to błyszczące ziarenka pszenicy, a kura jadła i jadła. I w końcu zjadła wszystkie światełka i zniosła jajo!

To jajo było księżycem.................

I, niestety, obudziłam się :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD A tak pięknie mi się śniło..............

Życzenia :)

2011-12-23T12:50:00.000+01:00

Moi Mili.

Ponieważ ostatnio umilkłam, bo nie miałam siły pisać i malować (trochę słabowałam), więc dziś, na fali ogólnej a powszechnej radości, panującej w moim domu (nie ganiam do sprzątania, nie krzyczę, nie wściekam się, nie gotuję w amoku i ogólnie niezwykle spokojna jestem), składam wszystkim, którym jeszcze chce się tu zajrzeć (tym którym się nie chce też :DDDDDDDDD) życzenia najserdeczniejsze :D

Nowe zabawki - wpis uczyniony dla mojej S.A. :D

2011-11-17T23:04:00.004+01:00

Moja S.A., osoba spostrzegawcza i o wzroku sokolim, spostrzegła :DDDDDDDDDDDDDD

Spostrzegła i uczyniła wymówkę, że jestem trzoda chlewna :DDDDDDDDDDDDDD

No jestem - nie ma dwóch zdań. Po pierwsze Mama Trzech Świnek, po drugie należy mi się epitet od jednej, obdarzonej przez naturę bujnymi lokami, osoby (osoba wie o czym mówię - kajam się i w wątłą pierś biję - mea culpa - dotrzymam słowa). Poza tym epitet otrzymałam, bo się nie ujawniłam, że posiadam już od dawna......... gumę :DDDDDDDDDDDD

Gumę posiadłam dzięki pomocy Przyjaciela - dzięki Rafał :D Gdzieś w sieci znalazłam takie zjawisko i nauczona arcyciekawymi doświadczeniami ze stempelkami z kartofli (które możecie podziwiać w "Zuzi i piesku w kratkę" :DDDDDDDDDDDD - farbki zmieniające kolorki pod wpływem soku z pyr, to jest dopiero zabawa), uznałam, że twór zwany gumą polimerową jest mi absolutnie niezbędny do życia (błagam - niech mi tylko nikt nie mówi, że powinnam szlachetnie orać w linoleum - to nie zabawa tylko męka).

Guma przeleżała całe lato i Cypr - nie miałam się kiedy nią pobawić. Mówiąc prawdę zniknęła w powodzi rozmaitych kredek, papierów, plastelin, farbek, wełny, sznurków i czego tam jeszcze chcieć. Ale co się odwlecze to nie uciecze - pewnego pięknego dnia, Mężczyzna Małżonek oświadczył, że bałagan na moim biurku jest jeszcze większy niż w jego starym aucie i zasugerował ............. porządki :DDDDDDDDDD

Porządki uczyniłam - prawie, bo przy okazji odgrzebałam gumę :DDDDDDDDDDDDDD Dłutka, niemal trzydziestoletnie (Chiny rulez:DDDDDDDDDD) też się jakimś cudem znalazły tuż obok :DDDDDDDDDD Zabawa była pyszna, choć tylko przez moment, bo niestety czas z gumy nie jest - nie daje się rozciągnąć tak żeby go starczało na wszystkie moje pomysły na jego zagospodarowanie :DDDDD Wątpliwe efekty (ale za to radocha jaka :DDDDDDD) wspomnianej poniżej :DDDDDDDDD

Jak widać, nie opanowałam za pierwszym razem tajemnej sztuki odbijania stempli w całości i te śmieci na obrazku uznajcie dyplomatycznie za fantomy np. pożartych ptaków :DDDDDDDDDDDDDD

Acha - jeśli kto chce wiedzieć w jakich to zakątkach bywa moja S.A. i gdzie bystrym wzrokiem spostrzegła, to niech zajrzy tutaj :DDDDD Polska Ilustracja dla Dzieci uprzejmie umieściła dokumentację mojego bałaganu obok zdjęć z pracowni róznych znanych i cenionych ilustratorów :) Zdjęcia uczynił Mężczyzna na wieczną pamiątkę, żebym zawsze wiedziała jak wygląda mój porządek z zewnątrz ;DDDDDDD
I tym sposobem - dzięki Strasznie Kochanej Osobie co lubi prosięta (zwłaszcza na motocyklach :DDDDDD) oraz zapałowi (dyskusyjnemu) mojego Małżonka, ujawniłam, że jestem bałaganiarą :DDDDDD

O maaaaaatko.........

2011-11-17T11:27:00.003+01:00

.......... ale jestem śpiąca............................. (tu rozdzierające ziewnięcie - takie do łez).

Przed chwilą w telewizorku było o narkoleptykach: może jestem narkoleptyczką?

A może zapadam w sen zimowy po prostu? Jak niedźwiedź? Odkłada mi się sadełko tu i ówdzie i jestem taka utrudzona noszeniem tego nadmiaru, że tęsknię za poduszką?

A może zasugerowało mnie, że "za oknem wiatr cicho szepcze, że listopad" (zagadka: skąd to cytat? :DDDDDDD), zablokowało mi synapsy w mózgu i dlatego chce mi się spać?

A może się nie obudziłam i jeszcze mi się wszystko śni?

A może się ukłułam jakimś wrzecionem, albo inną igłą jak wczoraj wieczorem naszywałam guziczki na nową czerwoną czapkę Małej Świnki i teraz jestem zaczarowana?

W każdym razie Pan Rafał Witek twierdzi, że miło być zaczarowanym. O, tu twierdzi - w Świerszczyku :DDDDDDDDDDDDD

Trochę lepszej jakości obrazek jest tu. najlepiej w ogóle na niego kliknąć :)

A może ja po prostu leniwa jestem?

Nieeeeeee - leniwa bywam czasem, ale dziś nie - dziś jestem tylko strasznie śpiąca.

Gdzieś tu była moja kawa. A może po kawie bedę trochę mniej śpiąca?

Czekam....

2011-11-09T18:18:00.005+01:00

... aż wyschnie mi papier. Porozklejane na tekturze papiury leżą i przeszkadzają, a ja, ograniczona, ilością podkładów, na których mogłabym dalej kleić, wyrzuciłam Rodzinę od mojego komputera.

Wczoraj, szukając na żądanie Świnki Skarbonki jej wczesnego wizerunku, znalazłam całkiem inne zdjęcia :DDDDD Komitywa dzieciątka z Krzysiem czasem może doprowadzić rodzica do czarnej rozpaczy :DDDDDDDDD

Mmmmmmm - paróweczki................ Pomogę

(Krzyś jest bardzo uczynny - chętnie pomaga wszystkim, którzy opuszczają swoje jedzenie - przecież trzeba pomagać jedzeniu - zwłaszcza takiemu opuszczonemu, samotnemu)

O, jeszcze jedną ma. Eeeeee, nie je - jeszcze się zmarnują.........

Tutaj Krzyś już kontempluje kolejne paróweczki Zosi - ich ulubione jedzenie (bleeeeeeeee). Sprawiał wrażenie zaskoczonego, że się nie kończą :DDDDDDDDDD

p.s.: Krzyś właśnie zaopiekował się ciasteczkami opuszczonymi na stole :DDDDDDDDDDDDDD

Jeszcze nieprzytomnie

2011-11-07T12:14:00.001+01:00

Wieczorem wróciłam z Krakowa, z Targów Książki.

Jeszcze mam straszliwy zamęt w bolącej głowie. Ale mówię Wam: FAJNIE BYŁO :D

Jestem złą kobietą, o beznadziejnie słabym charakterze: kupiłam znowu (sobie) taką masę książek (dla dzieci), że na dworzec musiała mnie odprowadzić Przyjaciółka, bo sama miałabym z tym poważny problem :DDDDDDDDD Byłam na dwóch wernisażach i poznałam masę Cudownych Ludzi. I chyba nic więcej - przynajmniej na razie, nie napiszę, bo muszę odpocząć i ochłonąć z wrażenia :D

Acha. Jeszcze zobaczyłam na własne oczy, że wiszę na Wawelu, bo udało mi się zakwalifikować do wystawy pokonkursowej "Legendy Wawelskie". Nagrodę główna zdobył Piotr Socha, a więcej na temat tu.

A tu mogę już pokazać co zmalowałam na temat alchemicznych doświadczeń pewnego króla :DDDDDD

W końcu....

2011-10-26T13:10:00.002+02:00

..... zrobiłam sobie coś w rodzaju portfolio :DDDDDDDDDD

Jak się komu nie chce przebijać przez etykiety i potoki wylewanych przeze mnie słów, to zapraszam do galerii obrazków :DDDDDDDDDDDDD

Na górze, po lewej stronie, można sobie zmienić sposób prezentacji obrazków na taki jaki będzie wygodny :)

Zaczęło się od sukienki......

2011-10-20T18:49:00.002+02:00

.... w kratkę :D

Ale to był TYLKO początek :DDDDDD

Później było jeszcze weselej, ale o tym możecie juz sobie sami poczytać w książeczce Pani Ireny Landau wydanej przez Wydawnictwo Papilon w serii „Pierwsze czytanki" :DDDDD

Obrazki malowałam ja czyli Kasia :DDDDDDDD I świetnie się przy tym bawiłam :DDDDDDDDD Czego życzę Młodym Czytaczom, bo książeczki w serii są przeznaczone dla dzieci zaczynających samodzielnie zmagać się z literkami :)

Krabat

2011-10-18T21:59:00.003+02:00

Cypr mnie sponiewierał.

Heimat też mnie nie oszczędził: zaatakował mnie wodą z nieba, parszywą pogodą i zimnem, w następstwie czego........... poległam. W odsiecz przyszło mi Wydawnictwo Bona: dostałam wielką i ciężką pakę, a w niej śliczne, pachnące farbą i MOJE WŁASNE, nowiusieńkie egzemplarze "Krabata" :DDDDDDD

Podziałały jak gorąca herbata z malinami :DDDDDDDDDDDD Zmusiły do podjęcia funkcji życiowych i pracowych :DDDDDDDDD

A od jutra, w księgarniach „Krabat" Otfrieda Preusslera :D

Jak zwykle muszę przeprosić wszystkich, którzy zostawiali komentarze pod wpisami - serdecznie Wam wszystkim dziękuję - odpisałam już :)

P.s.: Wiecie? Agata, w tempie sprinterskim, napisała o książce u siebie :) Dziękuję Agatko :)))

Czasami człowiek musi.......

2011-09-28T19:50:00.007+02:00

......... inaczej się udusi :DDDDDD

Tak - Cypr mnie tym razem sponiewierał.

Skończyło się w szpitalu, ale już łażę i staram się być przydatna jako fotograf misyjny. Było - minęło, ale leżenie w łóżku sprzyja wymyślaniu bzdur więc tym razem też wymyśliłam, bo obok łóżka leżały moje wszystkie znaleziska cypryjskie.

No i teraz zamiast pastwić się nad wami cypryjskimi zdjęciami, popastwię się .......... listkami :DDDDDDD

W rolach głównych występują listki eukaliptusa rosnącego obok stanowiska oraz listki niezidentyfikowanego drzewka rosnącego tamże. Jedne i drugie są twarde i wysuszone, a te z niezidentyfikowanego mają pyszne kolorki czasem.

Siedziały dwa ptaszki na głazie...

2011-09-26T19:44:00.001+02:00

... falala - lalala - lal di
Znikł jeden, więc jeden się ostał na razie
falala - lalala - lal di
Ten drugi też znikł za kolegą
i wtedy nie było żadnego
falala - lalala - lal di
Chyba, że liczyć i głaz,
albo, na przykład - las
falala - lalala - lal di

Jednym słowem, jak człowiek nie ma co zrobić z rękami, to klei GUPOTY :DDDDDDDDD czyli polskie ptaszki z kreteńskiej gliny :DDDDDD

P.s.: Ziarenka do jedzenia też im ukleiłam :DDDDDD

Zmęczenie materiału

2011-09-13T18:35:00.001+02:00

Dziś nie będzie zdjęć ani pisaniny - upał i wilgotność powietrza powalają na kolana. Za to Mój Mąż - Jerzy napisał u siebie posta o Najmłodszej Śwince - warto przeczytać :DDDDDDDDDDDDD

Agios Georgios

2011-09-10T22:07:00.001+02:00

Rano wsiedliśmy do autobusu.

Potem do drugiego.

A po chwili wysiedliśmy :DDDDD U Świętego Jerzego :DDDDDD Znowu mordował smoka! :DDDDD

Mieszka w maleńkim kościółku

w miejscowości, która nosi jego imię. I nie mieszka całkiem sam :)

I tutaj okiennice chronią mieszkańców przed słońcem i natrętnymi spojrzeniami turystów. Na szczęście do Agios Georgios nie dociera ich zbyt wielu: miejscowość jest maleńka, senna i cicha.

Ale najbardziej niezwykłe tutaj miejsce, to stanowisko archeologiczne, a na nim cudownie piękne mozaiki:

Bardzo tu cicho, jak w całym Świętym Jerzym. Tak cicho, że Somnus wysiał tutaj maki.

Piękne te mozaiki, ale nie mogą być inne, bo ludzie, którzy je tworzyli wybrali piękne miejsce do mieszkania.

I jedli pyyyyyyyyyyyyyyyszne rzeczy :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Mój dzisiejszy obiad :DDDDDDDDDD

Siedzę na fontannie,...

2011-09-08T20:31:00.001+02:00

... powolutku wyparowuje ze mnie całodzienny skwar.

Cypryjczycy chowają się przed nim za zamkniętymi okiennicami :)

A jak się wyjrzy zza tych okiennic i drzwi, to można zobaczyć kosmitę :DDDDD

Albo kwitnące eukaliptusy :DDDD

Wiem, wiem - bieda z nędzą, ale na nic więcej nie mam dziś siły :DDDD

Z ukrycia

2011-08-02T19:49:00.003+02:00

Żyję.

Oddycham nawet ostatnio, ale się ukrywam.

Ale mi się chyba znudziło. To ukrywanie mi się znudziło. W dodatku Kilka Miłych Osób napisało komentarze pod ostatnim postem (tym o słoikach - bardzo serdecznie wszystkim dziękuję) i wyszło, że powinnam się ujawnić :DDDDDD

No to się ujawniam. Obrazkami. Do "Krabata" Otfrieda Preusslera.

Książka ma się ukazać już za chwilę (pisała o tym ostatnio Be-el) nakładem wydawnictwa Bona, uznałam więc, że może warto pokazać ilustracje, które się w niej ostatecznie znajdą zamiast tych, o których pisałam wcześniej :)

No dobrze - ta ilustracja powyżej się w książce nie znajdzie, ale ją narysowałam, to pokazuję, a okładka będzie wyglądać tak:

Kilka lat temu powstał niemiecki film na podstawie "Krabata": "Uczeń czarnoksiężnika". Ale polecam przeczytanie książki jednak, bo to dwie całkiem różne bajki :)

Jak to zresztą z bajkami bywa :)

Bez tutoriala

2011-07-03T14:19:00.002+02:00

Bo po co? Za proste na tutorial, to co chcę Wam pokazać.

Należy pójść do sklepu, kupić sobie grzybki w occie, korniszonki, miód, powidełka albo inną konfiturę. Wrócić do domu i pożreć wspomniane. Ze smakiem.

Następnie należy spojrzeć smętnie na opakowanie po pożartym przetworze i pomyśleć: taki łaaaaaaaadny słoik - aż szkoda wywalić........ Potem należy słoik zadekować pod zlewem albo gdzieś tam i w bliżej nieokreślonym czasie, pokłócić się z np. z małżonkiem o skłonności chomicze i uratować przed skupem surowców wtórnych wspomniane szkło. Albo pięć :DDDDDDDDDDDDD

Podczas nieobcności małżonka (jedynie wtedy możliwy jest kolejny krok) trzeba chyłkiem odwiedzić skład narzędzi swojego mężczyzny (który oczywiście nie podlega dyskusjom jak skład pod zlewem :DDDDDDDDD). Należy posiąść przyzwoity kawał drutu, kombinerki i obcęgi, usiąść w cichym kąciku, owinąć mężowskim drucikiem gwinty słoików, robiąc dwie pętelki. Do pętelek należy przymocować uchwyt jak przy blaszanym wiaderku i ......... GOTOWE!

Albo nie. Nie gotowe. Można jeszcze pójść w jakieś miłe miejsce, odwiedzanie którego zawsze kojarzy się facetom z pustką w portfelu i nabyć farbki do szkła. Pomalować te owinięte drutem słoiki we wzorki bliskie sercu, a potem do środeczka nasypać piasku i włożyć zapalone tealighty. Zawiesić je na drzewie, sznurku do prania, balkonie albo gdzie lubimy przysiadać wieczorem i cieszyć się zapachem maciejki, popalając sziszę :DDDD

p.s.: Przysiadając "gdzieś tam" trzeba pamiętać o "czymś tam" po czym nie będziemy smakować komarom :DDDDDDDD

Nudzie na pohybel

2011-07-02T14:48:00.003+02:00

Najmłodsza Świnka pojechała z dziadkami na wycieczkę.

Na wycieczce, prócz prób wlezienia na kamiennego lwa w Rogalinie, zjedzenia tony cukierków, w nastepstwie czego usiłowała zamęczyć Babcię, ale na szczęście cukierkami pożywiał się też Dziadek :DDDDDDDDDDDD, podpatrywała w Kórniku Panią Malarkę.

Pani Malarka posługiwała się szpachelkami. Zosia, po raz pierwszy w życiu, widziała żeby ktoś malował wyłącznie szpachelką, bo narzędzie mam, ale używam go bardzo rzadko. Zażądała więc na urodziny szpachelek.

Co było robić: nabyłam dziecięciu szpachelki, a żeby mogła z nich korzystać, kupiłam jej też krosna, farby, pędzle i jej własną terpentynę :DDDDDDDDDDDD Pożyczyłam jej też moją starą sztalugę plenerową i kazałam malować.

Tu napotkałam opór: dziecko ze łzami w oczach i wściekłością w głosie, oznajmiło, że nie wie co ma malować :DDDDDDDDDDDD Od jakiegoś czasu chciałam pomalować sobie łączkę, której nasiona przywiózł Kochany Tatuś z USA, więc zawlokłam dziecinę w okolicę tej właśnie łączki. Świnka wzięła się do roboty odziana w stary podkoszulek Tatusia.

Smarowała szpachelką z wielkim zacięciem po płótnie.

Po koszulce też smarowała, chociaż szmata z terpentyną leżała tuż obok :DDDDDDDDDDDD Później odkryłam, że farba znalazła się też na świnkowej buzi, szyi, w uszach i rękach: po samiuteńkie pachy :DDDDDDDDD

Świnka pomalowała wszystko dookoła, ale trzeba przyznać, że skupiła się głównie na blejtramie :DDDDDD

Na koniec, po zmyciu farb ze Świnki, dowiedziałam się, że dzieło, stworzone przy pomocy prezentu urodzinowego, jest przeznaczone dla mnie :D Na moje urodziny :DDDDD

Teraz jestem szczęśliwą i dumną posiadaczką pierwszego olejnego impasto mojej córki :DDDDDDDD

P.s.: A tu, haniebnie słabe, zdjęcie wspomnianej łączki :DDDDDDDDDDDDD

Jestem z siebie dumna

2011-06-29T10:20:00.003+02:00

Jak paw.
I zaskoczona :DDDDDDDDD

Dumna, bo wystąpiłam publicznie przed dziećmi i opowiedziałam bajkę :DDDDDDDDDDD Zaskoczona, bo mimo tremy nie zwiałam i jak otworzyłam dziób, to już popłynęłam z opowieścią :DDDDDDDDDDDD

Nie będę się tu rozpisywać: wzięłam udział w warsztatach opowiadaczy bajek, które zorganizowały fantastyczne dziewczyny z Pracowni "Sztuka Puka". Więcej o samych warsztatach i opowiadaczach znajdziecie na "Opowiadaczach świata".

Jestem też dumna i zaskoczona, bo udało mi się nie uciec, opowiedzieć bajkę, którą sama wymyśliłam (no, nie całkiem sama, bo podstawą były prześliczne opowiadanka Pani Marii Kownackiej o Bogince Żywii - kto pamięta serię "Razem ze słonkiem" będzie wiedział o co chodzi). W każdym razie ćwierkałam, tirlikałam, huczałam i cipiałam, a dzieci ze mną :DDDDDDDDD

p.s.: Acha - opowiadałam w niedzielę, ale dopiero dziś ochłonęłam :DDDDD

Wieczorne Polaków rozmowy

2011-06-20T23:34:00.001+02:00

Wpół do dwunastej.

Jestem głodna koszmarnie.

Żeby nie tyć samotnie, pół bułki z pyszniutką roladą ustrzycką i młodą cebulką kładę przed Jerzem.

Mija dwadzieścia minut.

- Czy musiałaś mi dawać tę bułkę? - woła z pretensją w głosie i otwiera lodówkę - nie byłem głodny dopóki nie dałaś mi za mało jeść!

I otwiera chłodne piwo :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Dlaczego lubię czerwiec?

2011-06-20T22:12:00.005+02:00

Bo tak :DDDDDDDDDD

A na koniec, tradycyjnie, jak wygląda fotografujący z perspektywy współtowarzysza - tym razem w kwiatkach siedziałam z Mężem Jerzem :)

Nowe farbki...

2011-06-09T23:16:00.000+02:00

... mi się rozlały.

Trochę przypadkiem, a trochę nie. W każdym razie grzechem byłoby nie wykorzystać taką piękną farbkową plamę :DDDDDDDDDDD

Takie pawiowe glissando :DDDDDDD

Ciach - ciach

2011-05-25T14:14:00.003+02:00

Ciach - ciach - ciach - ciach - ciach! Ciach!

Kroję wątróbkę na mniejsze kawałki.

Świnka serdecznie nie znosi wątróbki. Stoi po drugiej stronie kuchennego stołu i, z głęboką dezaprobatą (mocno naciągnięty eufemizm :DDDDDDDD), obserwuje co robię.

- Mamusiu?

- Yyyy?

- Czy gdybyś, tak przypadkiem - ale to takim całkowitym przypadkiem, miała zjeść moją wątróbkę, bo od tego by zależało moje życie, to byś zjadła?

- ????????????

- Zosiu, ale jak bym jadła tę Twoją wątróbkę, to ty byś i tak nie żyła!

- No przecież mówię, że tylko tak przypadkiem!

Już bym chciała.........

2011-05-11T11:47:00.006+02:00

Dla Edukacji Polskiej, do podręcznika szkolnego :D Na razie, zamiast akacji, wącham sobie kalinę :DDDDD I czekam na maciejkę :DDDDDDDD I słucham oszalałych ze szczęścia ptaków :DDDDDDDDDDDDDD

Więcej zdjęć nie będzie

2011-05-06T22:12:00.002+02:00

Serduszki zdjęć więcej nie będzie.

Zimni Ogrodnicy (zimne dranie raczej) załatwili ją w tym roku na amen. Ze ślicznych, bielusieńkich kwiatuszków zostały smętne, brązowe dyndoły. Jestem zła.

Orzech koło domu i grujecznik pod płotem są w stanie opłakanym - będą musiały się raz jeszcze wysilić. Zawilce szlag trafił i zamiast zawilcowych chaszczy mam zawilcowy kompost.

Trawiłam dwa dni. Dziś mi złość zaczyna mijać. Może jak się wyśpię, to mi całkiem przejdzie?

Gwoli ścisłości: "zimni ogrodnicy", to Pankracy, Serwacy i Bonifacy do spółki z zimną Zośką. Ich dni w roku to odpowiednio 12, 13, 14 i 15 maja - ostatnie dni przymrozków wiosennych. Jak widać, w tym roku się pospieszyli i mam nadzieję, że w dniu imienin dadzą biednemu zielsku żyć.

Duma...

2011-05-03T19:36:00.005+02:00

... mnie rozpiera :D

Nie dlatego, że SAMA poszłam do zoo.

Nie dlatego też, że całe je obeszłam.

Nie dlatego, że wyjątkowo tym razem, nie zapomniałam aparatu i nawet go użyłam ;D

I nie dlatego, że udało mi się zrobić zdjęcie pawiowi :DDDDD

Tylko dlatego, że ten wspaniały pokaz był przeznaczony........ dla mnie :DDDDDDDDDDD

Kiedyś, kiedyś, kiedy Nanoświnka była Malutkim Prosiaczkiem i jeszcze nano-człowieczkiem, poszła do zoo. Zobaczyła pawia i wrzasnęła, a wydawać odgłosy paszczą, to ona do dziś potrafi :). Wziąwszy pod uwagę, że to była wiosna (jak teraz) i namiętność drobiu do silnej aktywności estetycznej oraz śpiewaczej (sic! :DDDDDDD) w tym okresie była potężna, ptaszor zareagował prawidłowo: zaprezentował atuty :DDDDDDDDDD

Wczoraj zobaczyłam pawia w dziecięcym zoo na Malcie. Przypomniałam sobie wrzask dzieciny i obejrzawszy tyły (matko, ale byłby obciach jakby się kto zorientował co robię) wrzasnęłam.

Krew nie woda, a efekty wrzasku powyżej :DDDDDDDDDD Podryw był nie tylko wizualny, a ptaszysko nie ograniczyło repertuaru śpiewaczego do rozdzierających wrzasków: cudowny ogon zadrżał i.............. ZASZUMIAŁ! I to było dopiero niesamowite!

A potem ptak pokazał mi nie mniej efektowny kuper

i zostałam zdradzona na rzecz .... malutkiej, czarnej i czubatej kurki z tej samej woliery :DDDDDDDDDDDDD

p.s.: Wiecie, paw jest symbolem wiosny i odradzającego się życia? Ja dowiedziłam się dzisiaj :) I paru innych rzeczy o pawiu także :)

Za poduszczeniem :DDDDDD

2011-04-28T15:01:00.002+02:00

Dziś, Dorota, pokazała na swoim blogu "W Starym Sadzie" piękną ceramikę. Własnoręcznie uklejoną i szkliwioną cudownie niebiesko.

I przypomniała mi Cypr. A, że właśnie strasznie zmarzły mi nogi, to zajrzałam sobie do zdjęć stamtąd - może się trochę ogrzeję?

Jeden ze stałych bywalców śniadań w polskiej misji archeologicznej :D

Rzygacz w kształcie żółwiowej głowy na maleńkim, ślicznym monastyrze.

To nie USA - to cypryjski gaj oliwny :DDDDDD

Paphos by night :)

A widoczek na nocne Papfos rozpościerał się spod latarni morskiej.

Źródło Afrodyty. Podobno jak się tam człek wytapla, to wróży dobrze jego amorom :DDDDDDD Tylko, że tam nie wolno się taplać :DDDDDD

W tejże sadzawce kąpała się Afrodyta i tam ujrzał ją Apollo - co było dalej, można się domyślić :DDDDD

Petra tou Romiou vel skała Afrodyty - miejsce o podobnych konotacjach jak poprzednie. Należy opłynąć ileś razy określoną skałę, a spłynie na człowieka widzenie z nagą , kąpiącą się boginią - zwidy z przetrenowania chyba :DDDDD

Inna wieść gminna niesie, że się człek zakocha z wzajemnością w pierwszej napotkanej osobie (co ma sens o tyle, że jeśli napotkaną osobą będzie ratownik - opłynąć to to, to nie fraszka - to zakochanie będzie następstwem dzikiej wdzięczności za uratowanie życia :DDDD).

I na koniec moja ulubiona "Goła baba nago" czyli wytwór miejscowej fantazji namalowany na gigantycznych wrotach obok malutkiej tawerny :)

I wiecie co: chcę tam wrócić :)

Książka na jesień

2011-04-21T14:33:00.008+02:00

Wiem.

Wiem, że dopiero przyszła wiosna :DDDD

Ale kilka dni temu skończyłam obrazki do cudownej książki: "Krabata" Otfrieda Preusslera.

Na pewno znacie inną książkę tego pisarza: "Malutką Czarownicę"? Była jedną z moich najukochańszych bajek w dzieciństwie i jej pożółkły i zaczytany niemal na śmierć egzemplarz, stoi na półce razem z "Muminkami". Wszystkie są tak potwornie wydotykane, że Mama musiała je kiedyś skleić taśmą klejącą. Teraz, ilekroć chcę sobie do nich wrócić, biorę azymut na grzbiety w niebieskie kwiatki :D

"Krabat" jest piękną i niezwykłą opowieścią, napisaną na kanwie łużyckiej baśni. Nie będę Wam streszczać ani opowiadać - sami przeczytacie jeśli zdecydujecie się po nią sięgnąć. Książka wyjdzie jesienią nakładem Wydawnictwa BONA.

Wprawdzie ilustracje, które umieszczam poniżej do książki nie trafiły (zapadła decyzja o ilustracjach czarno-białych), ale sprawiły mi masę przyjemności.

Wszystko zaczyna się od snu....

A później jest coraz dziwniej...

Errata:
Ponieważ Agnieszka (prowadząca bloga Time Maschinka) - napisała coś bardzo interesującego, i ważnego postanowiłam jej komentarz umieścić tutaj:

Właśnie dokształciłam się trochę w temacie KRABAT. Niesamowita opowieść! Po pierwsze, bazą jest podanie ludowe z końca XVIIw. z terenu Łużyc (dziś teren Oberlausitz). Dwa, Preussler pisał Krabata przez 10 lat. Powiedział o swojej książce tak: "Mój Krabat to moja historia, historia mojego pokolenia i wszystkich młodych ludzi, którzy zetknęli się z władzą, jej pokusami i dali się jej uwieść." Trzy, teraz, w tym kontekście, Twoje ilustracje pasują jak ulał. Przenoszą do młyna, do "czarnej szkoły" i do głowy Krabata, w której lęk, odwaga, prawość i miłość mieszkają w jednej izbie :)

Dziękuję Agnieszko :)

Efekt potopu

2011-04-06T21:31:00.001+02:00

Gdzie jesteś gwiazdo,

Lampko pośród nocy?

Gdzie jesteś gwiazdo,

Łódki mej nadziejo?

Taaaaaaaaaaak mi się przypomniało.

To fragment piosenki z jednej z moich ulubionych płyt. Kto zgadnie z jakiej?

Ale nie o tym chciałam. Chciałam o tym, że już jestem szczęśliwym człowiekiem ze sprawnymi rurami :D

Znaczy nie ja mam te sprawne rury, tylko moja łazienka: rury wczoraj odmówiły posługi. Wieczorem, po kilkugodzinnej walce z tymiż, omamieni spływającą wodą, poszliśmy spać.

Rano, bosą stópką rozmiar 39 (masz stopę jak „podolski złodziej" mawiała moja Babcia :DDDD), wlazłam prosto w kałużę lodowatej cieczy :DDDDDDDDDDDDDDDDDD Krew we mnie zawrzała, ale powstrzymałam potok obelżywych słów pod adresem instalacji i majstrów, którzy ja wykonali (to nie pierwszy potop), zważając na obecność nieletniej trzody chlewnej.

Na szczęście już po krzyku :D Mąż przybył z pracy z nowym pomysłem. Pomysł okazał się trafiony, a ja mogę zażyć wieczornych ablucji :DDDDDDDDDDDDDDDDDD

A w ogóle, to dziś już sobie mogłam pomalować, co uczyniłam :DDDDDDDDD

Ciekawe, że rzeczy tak przyziemne jak popsute rury skłaniają człowieka, do przypominania sobie pięknych piosenek :DDDDDDDDDDDDD

p.s.: O matko - jak mi strasznie brakowało malowania.

p.s. 2: W następnej piosence na tej płycie szło tak:

          Nie wolno Ci wątpić i tracić nadziei.
          Jeśli wierzysz w gwiazdę, jeśli wierzysz, to ona istnieje
          Nie wolno Ci wątpić w żal wpadać po szyję.
          Jeśli wierzysz w gwiazdę, jeśli wierzysz, to ona ożyje.

I w ten sposób wszyscy wiedzą czego słucham w aucie :DDDDDDDDD I tak: ja też zostaję optymistą :DDDDDDDDDDDD

p.s.: moja Babcia mawiała też, że mam stopę numer mniejszą od kajaka :DDDDDDDDDDDDDDD

Poplątanie

2011-03-25T21:57:00.000+01:00

Mam za dużo na głowie.

Całkiem mi się już wszystko poplątało. Czy ktoś wie gdzie znaleźć dostatecznie duży grzebień, żeby to wszystko doprowadzić do ładu? :DDDDDDDDDDD

Mrau :D

2011-03-21T20:52:00.000+01:00

Z zaskoczenia

2011-03-19T12:37:00.003+01:00

Mężczyzna przysłał mi zdjęcie.

Swoje. Sprzed 19 lat.

To ten w swetrze w paski.

Świnka Skarbonka spojrzała mi przez ramię i zapytała dlaczego tak strasznie się śmieję? Pokazałam jej chudziutkiego chłopca na zdjęciu i mówię, że to Tatuś. Świnka zdębiała i przerażona oświadczyła, że nieprawda!

Średnia Świnka autorytarnie stwierdziła: Jerzy! Ale Ty byłeś brzyyyydki :DDDDDDDDDDDD Na to ja się strasznie obraziłam, bo zanegowała mój wybór :DDDDDDDDDDDDDD

Mężczyznę, jak na faceta przystało, własny wygląd obchodzi - średnio na........ Jerza :DDDDDDDDDDDDD Dziś Jerz wygląda tak (to ten w czapce :DDDDDDDDDDDD):

Wiem, że go słabo tu widać, ale innego zdjęcia w tej chwili znaleźć nie mogę.

O, Jola coś mi przypomniała i znalazłam:

Mąż, poruszony jednak reakcjami córek na jego młodociane oblicze, stwierdził, że mamy Zosia też by nie poznała.

Zniknął. Po chwili pojawił się znowu, niosąc wielką płąchtę papieru. Rzuca ją na ziemię i mówi do dziecka: No Zosia, a to kto?

Dziecko połaziło w okół płachty. Popatrzyło. I mówi: Mama? ;DDDDDDDDDDDDDDD

Tak, to ja :DDDDDDDD Strasznie dawno to zdjęcie Jerz mi zrobił, bo prawie 18 lat temu :DDDDDDDDDDD

Zmalowałam :D

2011-03-18T20:49:00.001+01:00

Agata już mnie zdemaskowała :D więc nie wypada się dłużej chować :DDDDD

A tak całkiem od siebie proponuję książeczkę przeczytać dziecku lub dzieciom - jest piękną opowieścią, między innymi o tym, że .... sami się dowiedzcie :D

Kilka kresek....

2011-03-14T22:48:00.003+01:00

..... na temat leśnych stosunków dobrosąsiedzkich :DDDDDDDDD

Bardzo miły Ktoś napisał do mnie list.

List dotyczył poprzedniego rysunku.

Tak się jednak złożyło, że powyższy obrazek (narysowany na kolanie, jakiś czas temu) znacznie lepiej ilustruje treść wspomnianej rozmowy :DDDDDD

Miłej wiosny :DDDDDDDDD

P.S.: a tu fragment wierszyka Pana Michała Zantmana, który przysłała mi Pani Katja Jabłońska czyli "miły Ktoś" :DDDDDD :

Stukał Dzięcioł dziobem w ścianę
w środku nocy i nad ranem
praktycznie o każdej porze-
nie! Tak dalej być nie może!

Niemoc

2011-03-09T22:36:00.002+01:00

Kontynuuję.

Wprawdzie Targi Książki dla Dzieci i Młodzieży, dzięki Agacie, Joli i Lidce, przetrwałam, ale wciąż wydaję odgłosy paszczą nieludzkie. Głównie przypominające gawronie chrypienie. Pocieszam się malując na różowo paznokcie (dzięki moja S.A. :DDD) i słuchając drozda, który od kilku dni, po zmierzchu, wyśpiewuje serenady na orzechu pod oknem.

Za momencik wiosna. Nie chce być inaczej.

Nawet jeśli drozdowi trochę pospieszył się miłosny budzik :)

To moja wizja tego, co już po troszeńku zaczyna się dziać :D

No dobra - jeszcze dopiszę, bo moja S. Agentka zaraz mnie upomni - u Agaty wpis o moi :DDDDDD

Wieści z frontu

2011-03-03T10:11:00.001+01:00

Zachorzałam. Piszę, bo dawno nie pisałam, a że na nic więcej mnie nie stać, to Wam rysuję:

Fragment wiersza, fruwający nad ptaszyskiem, pochodzi ze strony Pani Magdy Umer.

Kotom w ich dniu...............

2011-02-17T23:24:00.003+01:00

życzę, co najmniej, własnego fotela :DDDDDDDDDDDDDD.

Straszne rzeczy

2011-02-13T12:49:00.048+01:00

Się dzieją jak zapomni człowiek, wyjeżdżając z domu, przedmiotów niezbędnych do codziennego funkcjonowania.

W moim przypadku przedmiotami niezbędnymi do codziennego funkcjonowania są: kawałek papieru, coś do pisania i szczoteczka do zębów. O ile doskonale pamiętałam o czymś do pisania, to papier i szczoteczka jakoś opuściły zakamarki moich zwojów mózgowych.

Szczoteczka, to pikuś: w najbliższym spotkanym przybytku, handlującym artykułami podstawowej potrzeby, nabyłam wspomnianą. Niestety, jedynym papierem dostępnym w instytucjach tego typu, jest papier toaletowy :DDDDDDDDDDDDDDD Jako żywo - nawet w postaci silnie luksusowej - do pisania tudzież rysowania rzeczony nie nadaje się wcale :DDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Wobec zastanej sytuacji wpadłam w czarną rozpacz i panikę :DDDDDDDDDDDDDD

Do czasu. Otóż Mężczyzna został uhonorowany wspaniałym tortem zapakowanym w ................... tekturę falistą z przyczyn praktycznych :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD Ha - tektura falista z jednej strony posiada wprawdzie fale, jak sama nazwa wskazuje, ale rewers ma zaklejony cudownym , szarym papierem :DDDDDDDDDDDDDDDD Mężczyźnie nie udało się uratować całej powierzchni pudełka, ale na dwa dni wypełnione rozmaitymi, związanymi z fotografią sprawami, wystarczyło :DDDDDD

No i sobie mazałam :DDDDDDDDDDDD

Konia z rzędem temu, kto zgadnie co czytam :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

A tort był PYSZNY :DDDDDDDDDDDDDDDDDDDDD

A - jeszcze jedno - uprzejmie proszę osoby, które oświeciłam co do czytanej aktualnie książki, o niezdradzanie jej tytułu :D

Czy te oczy mogą kłamać?

2011-02-08T11:30:00.000+01:00

Albo raczej czy mogę nie malować Homera?

Wszechkociość wszechogarniająca - czyli Homerek po nocnej bitwie, urozmaiconej upiornym wyciem - odsypia. Żeby nie było nieporozumień - on śpi na moim biurku - bestia :DDDD

Krrraaaaaa :DDDDD

2011-02-02T10:30:00.001+01:00

Jestem "młodym projektantem" :DDDDDD

2011-01-31T23:00:00.000+01:00

Ha! Naprawdę :DDDDDDDDDDDDD

Agata o mnie napisała - tutaj :DDDDDDDDDDDD

Agato - jesteś WSPANIAŁA :DDDDDDDD Dziękuję :DDDDD

Na skutek niespania

2011-01-30T03:20:00.004+01:00

Wzięłam się do malowania.

Jakoś tak wyszło, że nie mogę spać. Leżę w łóżku, męczę się okropnie. Nawet czytanie nie cieszy.

Myślałam, że może jak namaluję co mi się kłębi w głowie, to pójdę spać, ale nie - wygląda na to, że będę pokutować do rana. No to choć coś pozornie pożytecznego zrobię. A przynajmniej produktywnego.

No to wyprodukowałam. Zmierzch.

Idzie. Nadchodzi zmierzch - tak się kiedyś mówiło. Teraz słychać to coraz rzadziej, tak jakby nikt tego nie zauważał. A pora kiedy nadchodził była też porą kiedy zamykano ogród zoologiczny - ogarniała mnie wtedy czarna rozpacz - trzeba było wracać do domu zamiast drażnić rude orangutany (uchylając się przed mściwym pluciem :DDD) albo odklejać się od szyby, za którą leniwie pełzały legwany.

Teraz lubię zmierzch. Szczególnie wczesnym latem: taki po upalnym dniu, kiedy mogę usiąść na schodach, przed drzwiami domu i posłuchać jak szczekają psy, miłośnie zanoszą się słowiki w tarninie na poligonie i cykają pasikoniki w nieskoszonej trawie. Chciałabym już móc tak usiąść - niechby mnie nawet gryzły komary.

Zmierzch przynosi księżyc.

Zmierzch jest stary jak świat i ma równie starą pelerynę. Wszyscy myślą, że on ma pod nią gwiazdy, ale to nieprawda - to nie gwiazdy tylko mole wygryzły w niej dziury :DDDDDD Poza tym Zmierzch zawsze nosi szalik, bo wiecie przecież, że po zmierzchu bywa chłodno :DDDDD

Dobra - przestaję bredzić - pora na dobranoc :)

Zaraza

2011-01-29T17:14:00.004+01:00

W domu.

Na samiuteńkim początku ferii.

Świnka Skarbonka jutro jedzie na kolonie, a dziś jej gardło ciągle jeszcze wygląda tak:

Hm - działamy dużymi ilościami czosnku i syropami. Świnka śmierdzi jak potępieniec, ale jakoś rzężenie ustało :DDDDDDDD

Ding - deng - dong

2011-01-23T20:44:00.002+01:00

Zakochał się w maupie! - śpiewał z zacięciem jeden kolega.

Ja się w maupie nie zakochałam, za to w ramach odpoczynku od malowania............. malowałam :DDDDDDDDDDDD

Od półtora miesiąca prawie nie wychodziłam z domu i niemal nie wstawałam z krzesła - odwłok mi się uhodował jak pszczelej królowej, a mój mózg przypomina kulę bilardową: jest kompletnie gładki - żadnych zwojów :DDDDDDDDDDDDDDDD

Wynikiem tego stanu rzeczy był spontaniczny nalot na sklep dla plastyków i nabycie zamiast farb - farb. Tyle, że te ostatnio kupione są do ceramiki :DDDDDDDDDD Jakoś do głowy mi nie przyszło, że bywam bardzo monotematyczna :DDDDDDDDDD Mąż popatrzył na mnie dziwnie :DDDDDDDDD

W domu stwierdziłam brak czegoś co byłoby godne ozdobienia i, jak zwykle, uszczupliłam stan domowego porcelitu :DDDDDDDDDD Czyli IKEA rządzi - będę musiała kupić talerze, bo w świetle licznych a częstych odwiedzin "starających", brak zastawy bywa "totalnym obciachem".

No chyba, że "starający" zdzierżą radosną terapię zajęciową potencjalnej teściowej :DDDDDDDDD

Umpa - umpa :DDDDDDD

Jedyną skazą na mojej silnie rozradowanej, a niezbyt fachowej działalności (nie umiem zrobić tak, żeby się nie robiły bąble na farbie - dlatego małpa ma pryszcze - i takie mazy od pędzla) jest odkrycie, że powyższy produkt nie nadaje się do użycia w celu spożycia - farby, mimo, że wypalone wg przepisu, złażą :((((.

I JESZCZE ZNOWU PRZEPRASZAM, ŻE NIE ODPISUJĘ - WYBACZCIE - zarobiona byłam.

Na talerzu

2011-01-12T21:40:00.005+01:00

... podaję dziś ......... kota.

Tak czekałam i czekałam na coś i się denerwowałam i denerwowałam. I jak już denerwowanie stało się nieznośne, to znalazłam wyszczerbiony talerz :DDDDDDDDDDDDDDDDDDD (Patrz za kotem :D)

A tu był pierwszy kot - to zaczyna być chyba symptomatyczne :DDDDDDDD Kot na stres :DDDDDD

Poznański Dzień Fotografii

2011-01-10T13:58:00.000+01:00

Będzie już 15 stycznia - przybywajcie tłumnie - będzie fajnie :D

A tutaj informacje :D

Skasować Tatusia

2011-01-06T22:43:00.002+01:00

Tatuś pyta: Zosiu, jak się pisze "używać"?

Zosia - sprzątając, bez namysłu: "Używać"? Przez "ż", bo tam był taki żółw i on był żółty, i miał takie podkrążone oczy. Od papierosów i innych używek!

Gwoli wyjaśnienia: Świnka Skarbonka chodziła na "Robusiową ortografię" - zajęcia, głównie dla dzieci zagrożonych dysgrafią, na których stosuje się mnemotechnikę - w tym wypadku żółty żółw zawsze występuje jako literka "ż" :DDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Już nie jestem w Pasterce :D

2011-01-04T23:06:00.003+01:00

Jestem w domu.

We własnym łóżku. Kocham moje własne łózko!

No dobra - więcej wyznań miłości nie będzie - będą zdjęcia. Strasznie nędzne, ale trudno - nędznie się czułam - pogrom gonił pogrom :DDDDDDDDDDDD i chociaż było wyjątkowo pięknie, to się nie spisałam, ale co tam - popatrzcie i wyobraźcie sobie jak było cudownie :)

I na koniec............ zmiana koloru :DDDD

A później poszłam już do schroniska, bo tak wiało, że myślałam, że zwieje mi głowę z karku :DDDDDDDDDDDD

He - jak chcecie do kompletu sobie zobaczyć cudawianki stołowogórskie, to sobie zerknijcie jeszcze tu :) Przypomniało mi się przy okazji tych blików na śniegu :DDDD

Jestem w Pasterce

2010-12-28T23:34:00.001+01:00

Czyli będzie krótko, bo wi-fi jest na pewno kobietą i to kapryśną :DDDDDDDDDDD Ciągle zmienia zdanie :DDDDDDDDDD

Jesteśmy tu. Pobędziemy do Nowego Roku.

Jak wspomniałam - zasięg jest kapryśny, więc jak dotrę do domu, to dam znać, że jestem :DDDDDDDDDD

p.s.: Gorąco dziękuję za życzenia - wiem, że dostałam, ale jeszcze nie udało mi się ich przeczytać :DDDDDDDDDD Za krótko trwa połączenie :DDDDDDDD

Już są

2010-12-23T18:01:00.062+01:00

Słabo wychodzi mi składanie życzeń.

Mówiąc szczerze, łatwiej mi napisać, niż powiedzieć czego Wam życzę, więc cieszę się, że prowadzę tego bloga.

Myślałam sobie o tym czego oczekiwali trzej mądrzy ludzie, decydując się na długą, niebezpieczną i wyczerpującą podróż? I czy dostali, to do czego dążyli?

Być może ktoś kto tu wejdzie i przeczyta, to co piszę, poczuje się urażony, a nawet oburzony, ale myślę, że dwa tysiące lat temu urodził się człowiek, który był po prostu dobry. Dobry mimo wszystko i za wszelką cenę.

I myślę, że jeśli trzej mędrcy ze Wschodu byli naprawdę mądrymi ludźmi, to cel ich długiej podróży przyniósł im to do czego tak bardzo dążyli.

Dlatego życzę Wam znalezienia odrobiny boskości wokół siebie i w samych sobie. I pamiętania o tym, że fajnie jest być dobrym.

Nawet jeśli nie zawsze się nam to udaje.

A ten co tak zasuwa przez pustynie, to chyba Baltazar? Leci i się cieszy :DDDDDDDD

Hm, a może Melchior?

Nie chce mi się......

2010-12-18T18:46:00.000+01:00

........ pracować.

W sumie dziwne, bo robię to co lubię.

Tyle tylko, że MUSZĘ to robić, a to nie zawsze wpływa motywująco na postęp prac :DDDDDDDDDDD

Zamiast pracować myję podłogę.

Albo biurko sprzątam.

Albo szperam po lodówce.

Albo smaruję na resztkach papieru :DDDDDDDDDDD

Coraz bliżej

2010-12-16T19:11:00.006+01:00

Normalnie już za kilka dni będą :DDDDDD

Zmiana frontu

2010-12-08T16:43:00.001+01:00

No tak - wściekłość jakoś wyparowała.

Dobrze.

Ale wolałam chyba być wściekła niż czuć się tak:

Co siedzi w głowie

2010-12-07T22:33:00.005+01:00

Czyli jak zobrazować mój dzisiejszy stan umysłu?

Ano tak:

Ale na szczęście już mi przechodzi...... Ufffffffff.

Autoportret

2010-12-04T10:55:00.002+01:00

Mentalny.

Znaczy inaczej: tak bym chciała........................ Ale się nie da :DDDDDDDDDDDD

Idą, idą....

2010-12-01T16:54:00.001+01:00

.... jeden z pałą, drugi z dzidą :DDDDDDDDDDDD śpiewa Świnka Skarbonka i podskakuje jak diabeł na sznurku. Wyśpiewuje też: w żłobie leeeży trzech pasteeerzy :DDDDDDD A potem codziennie wymyśla inna wersję kolędy :DDDDDDDDDD

A tak poważnie, to tutaj jest nowiuteńki bannerek :DDDDDDDDD Adwentowy, bo zaczął się czas niecierpliwego oczekiwania, a Świnka napoczęła swój kalendarz z czekoladkami :DDDDD I to ma być czas postu - hmmm :DDDDDDDDDDDDDDDD

A tu wersja soft wspomnianego bannera :D

Śnieg

2010-11-27T23:41:00.001+01:00

Sypie.

Strasznie sypie. Przed chwilą wróciliśmy z Warszawy i musieliśmy jechać z napędem na cztery koła, bo inaczej auto tańczyło walca na całej szerokości ulicy.

I jak my jutro wrócimy do Poznania? Ha?

Ale wilcze szczenię znalazło nowy dom :DDDDDDD

Zimno mi

2010-11-26T21:39:00.002+01:00

,cSiedzę w aucie od kilku godzin.

Zaczyna mi być niedobrze, a do Izabelina (jedziemy na Festiwal Fotografii Przyrodniczej) jeszcze dwie godziny jazdy. Chorobę lokomocyjna ma się jednak prze całe życie, a zwłaszcza jak się jeździ na tylnym siedzeniu - bleeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.

Chcę cukierka i chcę już stąd wysiąść. I chcę pozbyć się tej koszmarnej ilości ubrań, a zwłaszcza skarpetek. I chcę wykapać się w morzu o temperaturze zupy :)

Nowiutki pędzel.....

2010-11-23T16:19:00.004+01:00

... prowokuje użycie :DDDDDD

Chodzi lisek koło drogi
Cichuteńko stawia nogi,
Cichuteńko się zakrada,
Nic nikomu nie powiada.

Dziś taki lisek łaził po ogrodzie. Chyba bardzo młodziutki? Strasznie śmieszny i wszystkiego ciekawy. Dobrze, że wyjrzałam przez okno zanim wypuściłam psy na dwór.

Właściwie nie mamy po co jeździć do zoo, bo jak się wyjrzy przez okno, to na trawniku widać całą leśną menażerię: wiewiórki, dzięcioły, sikory, dziki, sarny i lisy :DDDDDDDDD

Wpływ lektury

2010-11-18T22:38:00.001+01:00

Co czytam?

Zgadniecie?

Zbieg okoliczności

2010-11-08T23:20:00.003+01:00

Moi mili - chcę przeprosić wszystkich, którym nie odpisałam ostatnio na maile lub na komentarze, a którzy tu zaglądają i bez nich byłoby mi samotnie i smutno.

Nie jestem biegła w odpisywaniu na czas, a od kilku dni usiłuję nie wykichać sobie w chusteczkę mózgu wraz z katarem. Na polopirynę powinnam dostać upust z fabryki leków i założyć własną plantację czosnku. Nawarstwiła mi się praca. Do tego dziś we własnym ogródku mojego psa zaatakował ............ dzik. Pies chory, po wizycie u lekarza i zastrzykach, za to dzik żyw i cały terroryzuje ogród i do domu wchodzimy przez.......... okno.

Brzmi zabawnie, ale niezmiernie trudno będzie mi wytaszczyć trzy dorosłe psy przez okno na ostatnie siku - Mężczyzna właśnie bawi za morzem, a zdolności telepatycznych nie posiada. Do tego jego punktualny powrót stoi pod znakiem zapytania, bo odprawy na lotniskach w USA trwają kilka godzin (wynik ostatnich wydarzeń).

No dobra - koniec jęków - jutro też jest dzień :DDDDDDDDDDDD

Się czuję....

2010-11-03T22:40:00.000+01:00

..... następująco: buzia w ciup, a pomiędzy wargi palec wskazujący. Tymże palcem szybki ruch góra-dół, a w tym czasie jednostajne wycie. Spróbujcie. Ja się właśnie dziś tak czuję.

WŁAŚNIE ZNOWU ZDECHŁ MI DYSK!

Jedyną rzeczą, którą dokończyłam ostatnio jest talerz - wykonany w akcie czarnej rozpaczy - dziecko bezecnie naciągnęło mnie na zakup farb i od dni czterech poniewiera moją osobę remontem !!!!!!

Talerz poniżej. Idę pobawić się w Arachne: dokończę szalik zanim mnie, z wściekłości i bezsilności ,szlag nagły trafi.

Ram - pam - pam...

2010-10-27T11:27:00.020+02:00

całkiem nowe farbki mam :D
Narobiłam mnóstwo plam :DDDDD

I musiałam je wypróbować i przerobić w ptaszydła :DDDDDD

Agata chciała kotów - koty też wczoraj porobiłam z plam :DDDDDD Proszę bardzo Agato :DDDDDDDDDD
Są mniej udane niż ptaszyska, ale są też na papiureczku wielkości znaczka pocztowego :DDDDDDDDD Całe masy mi się walają takich różnych. Wykorzystuję je potem na próbeczki kolorów :D

Czekam na listopad

2010-10-22T11:45:00.000+02:00

Bo lubię.

Lubię jak padają z nieba strugi deszczu i liście wirują jak szalone. Lubię poranne przymrozki i gotowanie kawy kiedy jest jeszcze ciemno. Lubię wracać ze Świnką Skarbonką do domu i robić nam herbatę. I lubię popołudniową ciszę i półmrok - zanim Świnka wróci ze swoich zajęć plastycznych.

No lubię i już.

Jesień idzie, nie ma na to rady!

2010-10-20T22:03:00.000+02:00

Jesień idzie, rady na to nie ma!
Może zrobić się chłodno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie wyjąć z kufra futro,
Nie ma rady. Jesień, jesień idzie!

Tutaj znajdziecie cały cudowny wiersz Andrzeja Waligórskiego. Jest i piosenka, ale jej nie lubię.

Padł mi dysk i jestem pewna istnienia tylko tych zdjęć, które są powyżej.

Bolą mnie nogi...

2010-10-14T11:07:00.004+02:00

... one we śnie

za sen mój chodzą na czereśnie - pisał Tadeusz Nowak o swoich chorych nogach.

Moje nogi są zdrowe, ale we śnie nie chodzą do sadu, bo pada, a mnie ciągle zimno. Chyba tylko telefon od Agaty postawił mnie na nogi :DDDDD

Za to moim nogom śni sie ciągle Cypr :DDDDDD I już mi nie pamiętają kolców i drzazg, na które je naraziłam. Pamiętają za to cudowny czas bez skarpetek :DDDDDDDDDD

Zakazany owoc

2010-10-07T22:27:00.000+02:00

opuncja czyli :DDDD

Wpis uczyniony dla Agaty :DDDDDD

Jeśli, w wyniku okoliczności sprzyjających, znajdzie się człowiek w pobliżu kobylastej i owocującej opuncji, to powinien zadbać o należyty ekwipunek zanim jęzor ucieknie mu z łakomstwa. W żadnym, absolutnie żadnym, wypadku nie zbliżać dłoni ani innych części ciała do kaktusa (koniecznie unikać siusiania w bezpośredniej bliskości takiego dorodnego okazu florystycznego).

Pod hasłem „należyty ekwipunek" rozumiem wejście w posiadanie grubych rękawic budowlanych lub bardzo grubych, gumowych rękawic gospodarczych. Można do tego dołożyć ostry nóż i łyżeczkę.

Tak uzbrojonym można wyruszyć w celu pozyskania opuncjowej gruszki. Trzymając ciało z daleka od rośliny (no, chyba, że prócz rękawic wejdziemy w posiadanie ubioru ochronnego używanego do tresury psów policyjnych), odziani w rękawice i uzbrojeni w nóż - działamy. Zerwaną lub oberżniętą gruchę przecinamy i, posługując się łyżeczką, wyżeramy środek owocu.

Opuncja smakuje jak........... opuncja? Ma jasny, lekko galaretkowaty miąższ - bardzo delikatny i orzeźwiający w smaku. Jeśli kogoś drażnią pestki w arbuzie, to opuncji napoczynać nie powinien: w środku jest masa malutkich, twardych pestek.

A tak poza tym, to śliczna roślina :D

Nie uwieczniłam, niestety, moich palców i brzucha, które naraziłam na kontakt z powyższym zielskiem, ale możecie mi wierzyć: pierwszego dnia po przyjeździe dotknęłam, pożarłam, a w trzy tygodnie później cierpiałam przy wyciąganiu kolejnych kolców i nacinaniu pęcherzy.

Od zadniej strony

2010-10-06T21:03:00.073+02:00

Czyli jak wygląda fotograf w czasie wykonywania zdjęć?

W sumie najlepiej jak niewygląda :DDDDDDD Albo wygląda bardzo niewiele :DDDDD

Zwykle nie posiadam swoich wizerunków. Żadnych. Nikt nie robi mi zdjęć. I dobrze, bo oglądanie własnych podobizn bywa źródłem ciężkiego stresu :DDDDDDDDD Znacznie łatwiej ogląda się portrety innych osób :DDDDDDDDD

Tym razem sytuacja była nieco odmienna, bo Sławka, w szale upamiętniania widoków, upamiętniała także moją skromną osobę.

Ja polowałam na kota...

...a Sława polowała na mnie :D

Mnie fascynowały moje własne stopy.....

...a Sława zastanawiała się co ja wyprawiam?

Matko kochana - znowu coś zobaczyła :DDDDDDDDDD I ciągle ten szpetny plecak :DDDDDDDD

O, jaka ładną kolumienkę zobaczyłam: dwa tysiące lat ma i stoi. Ciekawe czy nasze bloki będą straszyć za dwa tysiąclecia?

Hmmmmm........ Znowu na końcu....... Hmmmmmmm.....

A na końcu były śliczne arkady :D

Skała Afrodyty albo, właściwie, Petra tou Romiou. Podobno, jak się opłynie pięć razy jeden z tych kamulców, to człowiek może zobaczyć Afrodytę - zwidy z przetrenowania chyba :DDDD. Do wody już mi się włazić nie chciało, więc:

Jest, jest!!! Od zadniej strony :DDDDDDD

Noooooooo - w końcu nic nie robi :DDDDDD I garb zdjęła :DDDDDDD

A gdzie byłam i co przeżyłam.....

2010-10-04T21:37:00.001+02:00

... post ten wszystko Wam opowie :DDDDDD

Byłam w Pafos - na Cyprze.

Było gorąco.

I jeszcze było gorąco.

A poza tym było ...... gorąco :DDDDDDDDDD

A tak serio, to było gorąco jak wszyscy diabli :DDDDDDDDDDDDDDDDDDD

Po wyjściu spod prysznica należało na siebie błyskawicznie naciągnąć kostium kąpielowy, bo zwlekanie z tym procederem groziło niewłożeniem stroju wcale: było tak wilgotno, że człowiek wytarty do sucha natychmiast stawał się mokruteńki.

Pracowałam jako wolontariuszka (grafik i fotograf) w polskiej misji archeologicznej w Kato Pafos. Poznałam świetnych młodych ludzi. Poznałam Pana doktora Henryka Meyzę - wspaniałego człowieka. Spotkałam znowu cudowną Panią profesor Basię Lichocką, z którą miałam przyjemność być w Aleksandrii.

Mogłabym tak pisać i pisać. Pisać jak na stopa próbowaliśmy, ze Sławką i Pawłem, dotrzeć do Troodos, o tym jak pływałam z maską i połamałam płetwy. O tym jak wieczorami latałam z wywieszonym ozorem do latarni morskiej i z powrotem, narażając się na mrożące krew w żyłach spotkania ze skolopendrą i o tym jak bezwstydnie obżerałam się dziko rosnącymi figami, ale nie będę. Za to od czasu do czasu pokażę jakieś zdjęcie, którego nie udało mi się skopać z pośpiechu :D

Powód moich sprinterskich, wieczornych poczynań :DDDD

Niektórzy twierdzą, że na Cyprze latem jest sucho i brzydko. Sucho tak, brzydko - absolutnie nie.

Po drodze do stacji mijałam połacie ślicznych, kępiastych suchelców. Dziewczyny: Małgosia i Joanna, które były na wykopaliskach wiosną, opowiadały, że te suche łąki są cudowne: zielone i kwitnące masą żółciutkich kwiatuszków. Joanna pokazała mi zdjęcia - to wszystko prawda - muszę to kiedyś zobaczyć.

Obiekt moich westchnień ogrodowych gnijący z rozpaczliwą regularnością, bo u nas za mokro: pustynnik - tu rośnie w charakterze pospolitego chwaściska.

A to powód, dla którego nie należy dla zdjęcia wskakiwać w japonkach w środek niewielkiej kępki roślin, stanowiącej jedynie słuszne miejsce do rozstawienia statywu - ostatnie kolce wyciagnęłam trzy dni po powrocie do domu :DDDD

C.D.N - JUŻ SIĘ BÓJCIE :D

O kurczaki!

2010-10-03T01:44:00.002+02:00

Miałam się jeszcze poukrywać, ale Agata "wywołała" mnie do tablicy :)

Tak - wróciłam i jestem :D Oprócz tego, że jestem, to jestem też chora z zimna. Od tygodnia, ale o tym kiedy indziej, bo weszłam do domu i dostałam do rąk własnych dwie koperty. Obie miłe :) W jednej milusi prezent od IKEI, który zamierzam zrealizować obrzydliwie praktycznie :D oraz książkę od Zielonej Sowy :D

Poniżej kilka obrazków, które znalazły się w książce, a kilka postów temu obrazki, które chciałam zrobić, ale wyszło, że nie da rady :D

I na koniec: Agata - dziękuję - gdybyś mnie nie zmusiła, to ukrywałabym się jeszcze bóg jeden wie jak długo :DDDD

Dowód istnienia

2010-09-15T21:07:00.000+02:00

Gorąco.

Powietrze ciężkie od zapachu jaśminu i lawendy.

Obok mnie siedzi kot i czeka, aż coś spadnie ze stolu - biedny - nie doczeka się, bo zamówiłam tylko colę.

Niedługo znowu się tu pojawię, a teraz pokaże Wam tylko co widzę z okna pokoju, w którym mieszkam.

No to spływam

2010-09-04T09:25:00.002+02:00

I pewnie przez moment mnie tu nie będzie :D

Błyskawicznie o tym co lubię :D

2010-09-04T09:21:00.000+02:00

Kuro - wybacz, że tak późno - serdecznie dziekuję za zaproszenie :D.

Lubię w absolutnie przypadkowej kolejności:
1. malować paznokcie u nóg na czerwono
2. wygrzewać potem te nogi na słońcu, sama siedząc w cieniu
3. kapelusze
4. makaron z sosem pomidorowym
5. malować akwarelkami
6. łazić w mokrej trawie żeby zrobić zdjęcie
7. gotować
8. święty spokój
9. gadać w aucie ze Świnką Skarbonką
10. i śpiewać z nią piosenki Starszych Panów lecące z cd-ka w samochodzie :D

I jeszcze całą masę innych rzeczy.

A bardzo nie lubię sprzątać i pakować walizek :((((((

Noc

2010-08-24T23:14:00.002+02:00

Dziś niebo nade mną wygląda tak:

Nocą też pojawia się tęcza :D

Ja tu urządzę :DDDDDDDDD

2010-08-24T09:37:00.013+02:00

Mam nowy katalog IKEI i nie zawaham się go użyć :DDDDDD

W zasadzie już go użyłam - wczoraj. Dostałam olbrzymią ciężką kopertę, a w niej MÓJ WŁASNY KATALOG Z MOIM WŁASNYM ZDJĘCIEM :DDDDDDD Położyłam na stole i czekałam na Męża. Wszedł, pokręcił się po domu i ze zdumieniem stwierdził, że potwornie wielki katalog dostaliśmy w tym roku. Potem zmrużył oczy i ............... wielkim głosem zakrzyknął: Ha, przecież to twoja fota :DDDDDDDDD

Potwierdziłam, ze skoromnym uśmiechem, że owszem - moja, i że w tym roku cały nakład katalogu IKEA będzie miał właśnie to zdjęcie na okładce :DDDDDDDDDD

I co? Otóż mój Ukochany dał się wkręcić :DDDDDDDDDDDDDDDDDD Potrzymałam go w tej niewiedzy i zadufaniu przez moment i wylałam na niego kubeł zimnej wody oświadzczając, że to jednak ściema :DDDDDDDD Ale kawał mi się udał :DDDDDDD Mój Małż dał się wkręcić bez żadnych podejrzeń po raz pierwszy w życiu :DDDDDDDD

A teraz do rzeczy: lubię IKEĘ. Oczywiście nie wszystkie nowe propozycje przypadły mi do gustu, bo to niemożliwe, żeby trafiała do wszystkich, ale wiele rzeczy bardzo mi się podoba.

Jak zwykle znakomicie wygląda dział z tekstyliami - urzekające nowe wzory są także w tym roku, chociaż chciałabym żeby powtórzyły się też propozycje z poprzednich lat, bo były piękne.

Zatrzymałam się też na stronach z ułatwiającymi życie gadżetami: mam nadzieję, że niedługo będę mogła wziąć worek pieniędzy i nabyć te wszystkie, które chciałabym mieć. Trochę tego jest - nie będę się rozpisywać.

Ponieważ nie mam swojego miejsca do pracy w domu zatrzymałam się w dziale z domowymi biurami - fajnie byłoby mieć których z przedstawionych tu stołów. I krzesełka nie do pogardzenia, że o półkach na wspornikach nie wspomnę. Może....... Kiedyś............ Mam taka nadzieję, bo na razie przeszkadzam wszystkim domownikom wiecznie zajmując kuchenny stół.

A teraz co mi się nie podoba: zrobiło się za ciemno. Aranżacje są bardzo kontrastowe, wiele mebli dostało bardzo ciemne kolory - chyba tego nie lubię? Wolałam kiedy IKEA przedstawiała wnętrza jasne i lekkie. Teraz jest dla mnie nieco za ciężko. Na dodatek katalog jest tak bardzo wypełniony propozycjami, że ktoś, kto nie jest zdeterminowany do obejrzenia go, odpada po kilku pierwszych stronach - tak było wczoraj z moim Mężem i jego kuzynem.

Zrobiło się późno, a ja umówiłam się na dziś z Agatą na dzień w IKEI :DDDDDDD Muszę lecieć - mam tyle do obejrzenia :DDDDDDDDDD. Pa :DDDDDD

Acha - tu zdjęcie, które jest na moim egzemplarzu katalogu :D Miska BLANDA w całej swej użyteczności :DDDDDDDDD

P.s.: Byłam, wróciłam. Gdybym dziś dysponowała kasą na zagospodarowanie pokoju do pracy, którego jeszcze nie mam, kupiłabym poniższe rzeczy:

Stół konferencyjny GALANT - wielki, bardzo stabilny - mogłabym sobie wszystkie moje bambetle, których używam na bieżąco, ustawić.

Lampa sufitowa FOTO - ładnie rozprasza światło, bo wnętrze jest matowe, użyłabym jej jako lampy do pracy: nad stołem.

Pojemniczki porcelanowe ASKER - w zasadzie gadżet kuchenny, ale mogłabym sobie w nie powkładać wszystkie moje, pędzelki, pisaki, ołówki i kredki.

Zasłony tiulowe LILL - ładnie przez nie świat wygląda :DDDD, a jak jest przeciąg i powiewają, to jeszcze ładniej :DDDDDDD I kupiłabym ze dwa albo trzy komplety, żeby wszyściutkie sobie wisiały razem.

Dywan GATTEN - żeby mi było ciepło i miło :DDDDD Jest śliczny.

Mania posiadania

2010-08-15T18:07:00.003+02:00

Właśnie się zorientowałam ile par "muminków" posiadam:

Pierwsze - kupione ze sześć, albo więcej, lat temu za siedem złotych i najulubieńsze :DDDD

Te są najlepsze do pracy w ogrodzie (co widać), bo za wielkie o jakie dwa albo trzy numery :DDDDDDD

Te miały taki śliczny poziomkowy kolor - nie umiałam się powstrzymać :DDDDDD

A te są z tego roku - jeszcze najmniej zniszczone więc mogą być jeszcze przez jakiś czas "kościołowe" :DDDDDD Poza tym wydały mi się taaaaaaaaakie zgrabne, ale Mężczyzna szybko wyprowadził mnie z błędu.

Średnia Świnka twierdzi, że to już się nazywa nerwica natręctw :DDDDDDDDDDD

Na prośbę Oli

2010-08-11T21:40:00.003+02:00

Moja Babcia urodziła i wychowała się w Warszawie.

Miała czworo rodzeństwa: 3 braci (jeden z nich - Mieciuś, zmarł jako małe dziecko, jeden został zagazowany z kolegą w obozie, najstarszy zmarł po powrocie z Dachau) i siostrę - Romę. Mieszkali na Starym Mieście. Pradziadek był znakomitym krawcem - Babcia zawsze mówiła, że szył tak mistrzowsko, że potrafił "wyprostować" garbatego. Myślę, że tak było naprawdę, a głównym źródłem utrzymania rodziny było szycie mundurów oficerskich i sutann.

Ciotka Roma była pięknością: wysoka, postawna, ciemnowłosa - bardzo szybko - jako szesnastolatka wyszła za mąż za Wujka Mariana - niewiele od niej starszego.

Moja Babcia - Zosia, miała wtedy lat dwanaście i konopie w głowie - zdaje się, że była bardzo nieznośna :DDDD Z wujkiem Marianem stanowili koszmarny duecik i chyba byli utrapieniem dla Prababci.

Pewnego razu siedzieli sobie w bramie kamienicy, w której mieszkali i skubali pestki słonecznika albo dyni. Ponieważ Prababcia i stróż mieli ich na oku, łupiny nie lądowały na bruku, tylko trafiały z powrotem do papierowej torby - był piątek po południu. W końcu i to zajęcie im się znudziło i zaczęli myśleć co zrobić.

I wymyślili. Coś szalenie dowcipnego. Wrzucili torbę z łupinami przez lufcik okna w suterenie i z dzikim chichotem uciekli do domu. Po kilku godzinach wróciła do domu Prababcia: wpadła do mieszkania z furią w oczach (była maleńką kobietką, ale potrafiła w ataku wściekłości pobić wielkiego chłopa), złapała Mariana za kołnierz, a Zosię za ucho i zawlokła ich do sąsiedniej kamienicy.

Okazało się, że okienko sutereny, przez które wrzucili nabój wypełniony śmietkami po dyni, należało do bardzo ubogiej żydowskiej rodziny. Gospodyni, wróciwszy do domu przed samym Szabatem i zobaczywszy potworny śmietnik na podłodze, wpadła w rozpacz, bo właśnie zaczęło zachodzić słońce.

Właśnie wtedy na płaczącą kobietę trafiła moja Prababcia. Natychmiast skojarzyła pestki z Zosią i Mariankiem :D Musieli posprzątać i wyfroterować w szatańskim tempie całą podłogę, żeby sąsiedzi mogli zacząć swoje święto :DDDDDDDD Inaczej Prababcia zamieniłaby im życie w piekło :DDDDDDD

Wydaje mi się, że mąż kobiety, której tak "dowcipnie" dopiekli Zosia i Marian, był pomocnikiem mojego dziadka czyli też krawcem. Pamiętam też, że Babcia opowiadała, że Prababcia bardzo ich lubiła i ubrania po starszych dzieciach, o ile nie były zniszczone, trafiały właśnie tam.

Wszyscy zginęli kilka lat później w warszawskim getcie.

p.s.: Gwoli wyjaśnienia dlaczego powyższy złośliwy żart został tak ostro i szybko ukarany: Szabat jest świętem żydowskim - zaczyna się w piątek po zachodzie słońca i kończy się w sobotę, także po zachodzie słońca - jest zakończeniem tygodnia, jak dla nas niedziela. Żydzi ortodoksyjni w tym czasie nie wykonują żadnych czynności będących pracą lub z pracą związanych. Stąd też tradycyjną potrawą szabasową był czulent, który włożony do szabaśnika lub duchówki (rodzaj piekarnika, w którym bardzo długo utrzymywało się ciepło - zwykle przy kuchni węglowej) "dochodził " przez wiele, wiele godzin.

Na potwierdzenie

2010-08-11T20:19:00.001+02:00

jesieni :D

A co stało się ze śliwkami, możecie dowiedzieć się tutaj :D

A w ogóle, to odkryłam, że rejestrowanie tego co się zje może być całkiem przyjemne :DDDD Agatko - dziękuję za zmuszenie mnie do tego :DDD

A mnie jest szkoda lata

2010-08-10T16:54:00.002+02:00

Idzie jesień?

Chyba tak. Bardzo powoli, ale jednak.

Do domu wchodzą złotooki i obsiadają bladozielonym wzorkiem sufity i ściany. W ogrodzie zakwitły różową chmurą moje ukochane zawilce japońskie.

Dziś rano była mgła. Mężczyzna rozpłynął się w szczęściu i zachwycie i może znowu zacznie jeździć na poranne zdjęcia?

Chyba pomaleńku trzeba zacząć oswajać się z kolejną zmianą pór roku, chociaż wciąż tak cudownie można sobie grzać stopy w słońcu :)

Bo ja się boję sama spać

2010-08-08T14:03:00.000+02:00

Sama boi się spać nasza Hecunia - najstarsza whipettka :DDD

Codziennie wieczorem maszeruje stukając pazurkami w podłogę do zosinego pokoju i pakuje sie do łóżka:D Jeśli Zosia zapomni o niej, to biedny pies stoi pod drzwiami pokoju w wyczekującej pozie :DDDD

A potem śpią sobie do rana: Heca na zosinej poduszce, a Zosia obok :DDDDDD

O miodzie

2010-08-08T13:51:00.001+02:00

Lubię miód.

W zasadzie używam go zamiast cukru. Do wszystkiego. Do herbaty, do kawy, do gotowania.

Zawsze się zastanawiałam skąd ta miodowa słodycz? Technicznie to wiem, ale jak to się dzieje, że ona się tam gdzieś skądś bierze? I wiem :DDDDD Dziś na moment wyszło słońce i polazłam do ogródka. Trzaskały w cieple wysychające trzcinowe maty na płocie, parowała ziemia, a owady przyszły na śniadanie.

Nie umiem się ucieszyć roślinami jak w nich nie podłubię, więc, w piżamie i kapciach, kucałam w zielsku i pieliłam. Jak zwykle. I patrzyłam sobie na pszczoły i motyle na hyzopie i resztkach szałwii. I wiecie co? One tak latają od kwiatka do kwiatka, nie opuszczają żadnego, i całują je miłośnie :D Bzzzzzzzzzz - i całus:D Bzzzzzzzzzz - i całus:D Bzzzzzzzzzz - i całus:D

I stąd ta słodycz w miodzie :DDDDDDDDDDDDDDDDDD

Tęsknienie

2010-08-04T16:35:00.024+02:00

Tęsknię.

Za moją Babcią Zosią tęsknię. Bardzo.

I za Lublinem, w którym Babcia i Dziadek mieszkali, strasznie tęsknię. Jakoś udawało mi się to dotąd dławić.

Ale kilka tygodni temu dostałam od Mgiełki linka do jej zdjęć z Lublina - ślicznych. Z miejsc, które doskonale znam, bo się tam wychowałam: Brama Krakowska, Szambelanka, Podzamcze, Złota, fragmenty Lubartowskiej, przy której mieszkała Babcia.

A dziś, przez bloga Kasi, trafiłam do Oli czyli Bobe Majse i tam natknęłam się na obrazy Pana Andrzeja Rzepkowskiego, które pamiętam z galerii Pani Lucyny w bramie, w której mieszkałam. I idę sobie do Tomka - przyjaciela z Lublina, bo dłużej już mi się nie uda dławić tęsknienia.

Ten obrazek, to próbka. Do wiersza Józefa Czechowicza „Zimowe uroki”. Trochę nakłamałam, bo zza Bramy Krakowskiej nie widać wcale wieży z kogutkiem (za daleko - to prawie przy Katedrze) i jeszcze kilka innych zmyśleń tu jest (ale to wie chyba tylko Moja Mama). Całkiem po lewej jest ostatnie światełko w oknie, to okno mojej Babci. A na dachu jest jeszcze jedno maluteńkie światełko - to okienko strychu, na który chodziłam z Babcia wieszać pranie.

Pamiętam też pochody Pierwszomajowe (kiedy wywieszona przez okno darłam się do Dziadka ustrojonego w szarfę na grubym brzuchu, żeby mnie zauważył), wrzeszczące szczekaczki na ulicach, Cyganki z wiankami cebuli i patelniami. Ciągle gdzieś w głowie znajduje strzępki Lublina.

A jak już się uspokoję, to zajrzyjcie na Stołowy :)

O ziemi

2010-08-04T16:04:00.002+02:00

Lubię zapach wilgotnej ziemi. Dziś pieliłam.

W moim wykonaniu jest to zajęcie spontaniczne, chaotyczne i niechlujne, jednakowoż, koniec końców, skuteczne. Skuteczne na tyle, że mój straszliwie zaniedbany ogródeczek, ujrzał światło dzienne.

Tak sobie wyrywałam te chwaściska i wyrywałam i znalazłam dawno temu zgubioną haczkę (jakby kto nie był pewien do czego to to służy, to wyjaśniam, że się tym dłubie w ziemi pomocniczo - żeby wszystkiego własnymi pazurami nie radlić). Wspomniane narzędzie zostało przeze mnie zapomniane w trakcie ostatnich prób usunięcia zielska spomiędzy moich bylin. Próby były o tyle dramatyczne co nieskuteczne: upał tak kompletnie wysuszył glebę, że nie sposób było usunąć cokolwiek.

I tak sobie pomyślałam, że to wszystko jest tak pięknie urządzone: ziemia jest mądra. Kiedy jest sucho, a próbuję pielić, to ona trzyma te niechciane (przeze mnie) rośliny mocno mocno, jakby mówiła: zostaw, daj spokój, krzywdzisz mnie. Uspokój się - one chronią mnie przed upałem, nie pozwalają mi całkiem wyschnąć i umrzeć innym roślinom i stworzeniom, które tu żyją.

I to prawda. Dziś, po dwóch dniach deszczu, wlazłam w grządki i wyrywałam, a ziemia puszczała korzenie chwastów bez większych oporów. Odnalazłam w całym tym bałąganie moje akanty, uratowałam przed unicestwieniem lawendę i szałwię. Odkryłam, że Mężczyzna, w szale zabawy z kosiareczką pozbawił mnie moich ślicznych krwawników talerzykowatych, hodowanych od malutkiego nasionka. Ale co tam - odrosną :D Odkryłam też dziko rozszalałe firletki i odętki, które już spisałam na straty.

Fajnie pogrzebać sobie w ziemi :)

Zmęczenie materiału...

2010-08-03T16:46:00.009+02:00

mi się przydarzyło.

Po powrocie z wakacji musiałam się wziąć ostro do pracy i wczoraj właśnie skończyłam. Efekty... za jakiś czas. Bliżej nieokreślony :DDDDDDD

A tu próbka tego co chciałam robić, ale (z przyczyn obiektywnych: jakość papieru) zrobić mi nie było dane. Ale co tam - i tak fajno się bawiłam :DDDDDD

Kto zgadnie jaka to książka? :DDDDD

Osoby oświecone proszę o nieudzielanie wskazówek :DDDDDDDDDDD

Osobom oświeconym dziękuję też za czuwanie nad moją ortografią :DDDDDDDD

Znowu tu jestem :)

2010-07-18T22:39:00.000+02:00

Bardzo smutno....

2010-07-06T13:47:00.000+02:00

...bo umarł, w wyniku wypadku, kolega - Artur Tabor.

No i jakoś nie mogę pisać więcej. Dopiero podpisywał nam swój album „Wisła”. Zresztą już napisali Jerzy i Agata. Co tu , zresztą dużo mówić: cieszę się, że mogłam poznać kogoś takiego jak Artur. To był prawdziwy zaszczyt.

I tyle.

Moi :DDDDDDD

2010-06-22T10:14:00.002+02:00

czyli jak postrzegają mnie inni :DDDDD

Na plenerze na Polesiu, nie tylko w wełniankach się tarzałam :DDDDDD

Zdjęcia wykonał podstępnie Marek Lach :DDDD

Marku - dziękuję :DDDD

Plusk!

2010-06-20T20:26:00.003+02:00

Na dowód, że jednak żyję i mam się nieźle :D

Przez malutką chwilkę podglądałam Utopce - to one tak mieszają palcem w wodzie :DDDD

Bajka o bezdzietnej Kurze

2010-06-07T08:43:00.012+02:00

Bajka zapoczątkowana amokiem prewielkanocnym, napisana w pijanym widzie, po upieczeniu kolejnej porcji ciast i wyzłoceniu entego jajka :DDDDD

Bajka o bezdzietnej Kurze

Pewna kura nie mogła mieć jajka, a co za tym idzie nie miała też kurcząt.

Inne kury, oprowadzały swoje żólte pisklęta, a Pani Kura...... zazdrościła. Jej instynkt macierzyński rósł coraz bardziej i bardziej. Tak bardzo pragnęła zostać kwoką...

Pewnego dnia, przechadzając się między pokrzywami (to podobno zdrowe dla przyszłych kurzych matek), za stodołą, znalazła... JAJO.

JAJO było wielkie - pięć razy większe od Kury. I cętkowane. „Jest do mnie taaaaaakie podobne - JAJO w sam raz dla mnie. Kocham je.” - pomyślała. Odtąd dbała o nie jak umiała najlepiej: pilnowała, żeby JAJU było zawsze ciepło i nawet gdakała mu ko-ko-kołysanki na dobranoc.

Minęła wiosna. I lato. A JAJO czekało. Czekała też cierpliwie Pani Kura. Inne kurze matki zaczęły już o niej plotkować, ale nasza kura była bardzo uparta - w końcu czekała na swoje jajo tyle czasu. I doczekała się.

JAJO zaczęło drżeć.

I pękać.

Ze środka dobiegało cichutkie kwilenie: groooook- groooook!

Kura z wrażenia biegała wokół. Szalała z niepokoju. Aż w końcu JAJO... PĘKŁO!

A ze środka wyjrzała ... głowa. Zielona jak wiosenny szczypiorek! Za głową pojawiła się dluuuuuuuuga szyja. Kura oniemiała - stała jak wryta i patrzyła w osłupieniu. Po chwili, z jaja, wychyliła się druga głowa! Tego było dla kury za wiele: padła zemdlona.

CDN - mam nadzieje :DDDDD

Gryllus campestris

2010-06-01T20:25:00.004+02:00

......... a może Acheta domesticus?

W każdym razie świerszcz. A właściwie świerszczyk. A tak dokładnie „Świerszczyk” :DDDDD A w najnowszym numerze MÓJ WŁASNY MALUNEK :DDDDD Do pięknego wiersza Pani Natalii Usenko :DDDD

Normalnie spuchłam z dumy :DDDDD Od jutra znowu chodzę na siłownię :DDDDDDDD

Mari Girgis

2010-06-01T11:54:00.014+02:00

... czyli wszystkie wcielenia Świętego Jerzego.

W dzielnicy koptyjskiej, do której pojechałyśmy pewnego dnia ze Sławką, zaskoczyła mnie ilość przedstawień tego świętego. Ma tam nawet swoją ulicę. We wszystkich zresztą koptyjskich kościołach Święty Jerzy atakował smoka - zawsze konno i zawsze włócznią. Zastanawia mnie dlaczego właśnie on jest tak często przedstawiany? Dlaczego Koptowie darzą go taką estymą?

Zwykle mordercze zapędy Świętego Girgisa, to ikony, obrazy albo hafty, ale czasem bywają i takie niezwykłe wizerunki :)

Ale bywa i tak, że święty zabójca po prostu strzeże spokojnego snu :D I myślę sobie, że dziś zwalcza te smoki, które gnieżdżą się w naszych głowach.

Ten Pan poniżej usnął dokładnie pod figurką Świętego Jerzego :) Jak robiłam mu zdjęcie zbiegli się wszyscy koptyjscy turyści i okropnie ich ubawiło, że wolę jego niż świętego :DDDDD

Uprzejmie informuję...

2010-05-27T00:13:00.013+02:00

... że jestem już w domu.

Przez moment mnie nie było. Przemieściłam się na drugi koniec Polski, żeby poużywać aparatu :DDD, bo na miejscu nie można :DDDDD

Aparatu używałam na Polesiu. W okolicach Włodawy.

Z miernym skutkiem, jednakowoż z rosnącą przyjemnością. Nie zraziły mnie do tej, prawie zapomnianej, czynności awarie (3) samochodu, poważne obrażenia ciała (wywołane przez meszki) ani wylewająca Wisła, którą, jednak, w ostatniej chwili udało nam się przejechać na wysokości Puław. Z tych trzech wątpliwych atrakcji najbardziej uciążliwe okazały się meszki, bo wspomniane obrażenia (już na skutek działań własnych - czytaj „uporczywe drapanie”) spowodowały niemożność włożenia jakiegokolwiek obuwia, że o skarpetkach nie wspomnę :DDDDDDDD

Działania „na głodzie” powodują, że człowiek pstryka zdjęcia po godzinie 22.00 zmuszając aparat do zwolnienia migawki po 30 sekundach :DDDDD

Na szczęście panowie w łódce palili papierosy - inaczej nawet nie zauważyłabym ich.

Dalsze efekty „wygłodzenia” :DDD czyli pstryki nocne sprzed drzwi domku.

Kolorki poranne.

Świt wstawał po białoruskiej stronie Bugu :DDDDD

Czy już wspominałam, że uwielbiam kicz? :DDDDDD Serio :DDDDD A tak poważnie, to było naprawdę tak , że aż bolały zęby :DDDDD

Chociaż przede wszystkim było... mokro.

Albo jeszcze mokrzej.

Zielska wszelkiego było w bród,

a większość rosła w wodzie. Ta urocza roślinka, ma prześliczną nazwę - wielkie brawa dla botanika, który nadał jej polskie imię - okrężnica bagienna :DDDDDD Chyba wolę łacińską: hottonia palustris.

Jedno zielsko bierze początek z błotka, a inne kończy w błocie.

W przerwach między włóczeniem się po bagienkach, zalanych łęgach i karmieniem meszek odwiedzaliśmy, na przykład, śliczne cerkwie.

Powód amoku - bezkresne łany wełnianki.

Wełnianka w masie jest śliczna. Tak śliczna, że można dać się pożreć meszkom żywcem. Człowiek ma ochotę rzucić się w nią całym ciałem. W masę leciutkich puszków jak miniaturowe chmurki. Tylko, że to byłby błąd, zakończony w najlepszym przypadku plaśnięciem brzuchem w burą wodę, albo w ...kupę łosia :DDDDDDDDD

Wełnianka uzależnia :DDDDD

Na życzenie Doroty umieszczam jeszcze kilka zdjęć wełnianki - wprawdzie nie z pleneru poleskiego tylko roztoczańskiego i w dodatku sprzed dwóch lat, ale aktualne foty niewiele różnią się od tego co powyżej. Poza tym wyraźnie widać różnice w budowie samej trawki.

Dzień Niezapominajki

2010-05-18T11:46:00.001+02:00

... i, jak co roku, imieniny Zofii.

Wybaczcie Moje Kochane Zofie - nie złożyłam Wam życzeń nie dlatego, że zapomniałam - po prostu moja Zofia czyli Świnka Skarbonka świętowała swój Wielki Dzień i zabrakło mi czasu na cokolwiek.

Dlatego dziś przyjmijcie ode mnie uściski, ucałunki i serdeczne życzenia zawsze błękitnego nieba :)

"Tatuś, nooooooo" :DDDDDDDDDDDDDD

Do Wenecji.....

2010-05-08T11:56:00.008+02:00

... nie wybieram się, choć bardzo bym chciała.

Czasem - nawet często - wybieram się za to w ogóle do Włoch. Droga wiedzie tędy - zapraszam :).

Chciałabym zobaczyć wyspę koronczarek - Burano. Popatrzeć jak dłońmi wiążą czary - koronki. Ale jeszcze bardziej chciałabym zobaczyć szklarzy, a właściwie hutników szkła z Murano. Oni też są czarodziejami - wydmuchują w płynne szkło swoje dusze i z bezkształtnej, gorącej masy stwarzają fantastyczne przedmioty godne wróżek. Może kiedyś uda mi się tam pojechać? Na razie maluję sobie obrazki :DDDDD

Słów kilka

2010-05-05T08:07:00.003+02:00

W antrejce na ryczce stały pyry w tytce.

Przyszła niuda, wpucła pyry, a w wymborku myła giry :DDDDDD

Szacun dla tych co nie z Poznania i okolic, a zrozumieją :DDDD

A teraz zzuwam papcie z girów, zakładam cwyter, myje sznupę i wycieram kluber i zasuwam do sklepu - muszę szpeknąć czy są redyski, a chłop do tego chciał jeszcze szneki z glancem. No i muszę jeszcze pamiętać żeby śwignąć gemylę do kibla, bo mi kejtry znowu po chacie rozniosą :DDDDDDDDD

Dylemat

2010-05-03T23:27:00.001+02:00

Zawsze sobie zadaję pytanie: czy klatka kanarka jest więzieniem czy wybawieniem? :DDDDDDDDD

Pragnienie

2010-04-28T14:26:00.006+02:00

Sobie jechałam wczoraj do Wrocławia. W tę i nazad :DDDD

Podróż "tam" przyjemną miałam bardzo: wsiadłam najpierw do przedziału, w którym facet przy oknie kopcił papierocha i szybko uciekłam. Następny przedział był prawie pusty, nie licząc Starszego Pana (81 lat) z Psem. Pies odstraszył wszystkich prócz mnie :DDDD I tak sobie siedzieliśmy i gadaliśmy przez dwie godziny, a w przerwach miziałam psa i było mi przyjemnie, choć Pan był bardzo smutny: został na świecie tylko ze swoim Zwierzakiem. Ale mogłam sobie posłuchać co Stary Człowiek ma do powiedzenia i mam wrażenie, że Panu też było miło, bo ktoś go słuchał.

Ale nie o tym chciałam pisać. Chciałam pisać o tym, że z wrażenia zapomniałam zabrać z auta wodę (unikam podróżowania środkami komunikacji publicznej od czasu jak wszyscy zaczęli w pociągach alienować się społecznie, pochyleni nad laptopami, czego doświadczyłam wracając).

Jechałam i cierpiałam katusze pragnienia. Usychałam, jak moje badyle w ogrodzie, normalnie. I przypomniałam sobie afrykański zwyczaj, który spodobał mi się szaleńczo: naczynia z wodą dla spragnionych podróżujących. W Aleksandrii i w Kairze, na każdej uliczce, była przynajmniej jedna wnęka lub stojak z glinianymi amforkami lub dzbanami z wodą. Z naszego punktu widzenia, to koszmarnie niehigieniczne, ale to nieważne: najważniejsze jest to, że zdarzyło mi się tylko raz (a sprawdzałam z ciekawości niemal wszystkie), że w naczyniach nie było wody. Szkoda, że nas stać tylko na symboliczny dodatkowy talerz w Boże Narodzenie.

Chłopiec (chyba sudański uciekinier) pijący wodę - tam naprawdę ten zwyczaj żyje.

Mężczyzna obok amforek pali z kolegami swoją popołudniową sziszę, a na rowerze stojącym obok właśnie przyjechał :)
I popatrzcie jak są zapisywane rachunki na ścianie przy wejściu :)

Mężczyzna w meczecie napełnia właśnie naczynia świeżą woda dla pielgrzymów.

A to tak na koniec: złożone, podeszwami do wewnątrz, sandały - żeby brud, zło, nieczystość z zewnątrz nie kalały świętego miejsca.